1. Θυμάστε πότε και ποιο ήταν το πρώτο σας σκίτσο για το οποίο νιώσατε… υπερήφανος;

Ναι, είναι αυτό. Και γιατί αυτό? Γιατί ήταν από τα πρώτα μου σκίτσα που γίνανε κατά κάποιο τρόπο «viral» και από τα πρώτα που άρχισα να λαμβάνω rage mails εξ αιτίας τους. Δηλαδή είχα για πρώτη φορά χειροπιαστές αποδείξεις ότι με το σκίτσο μου αυτό, έκανα κάποιον να τσαντιστεί...

  2. Πόση ώρα μπορεί να απαιτήσει ένα σκίτσο από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι την τελική απεικόνισή της;

Αυτό είναι πολύ σχετικό συνήθως μέσα σε 2-3 ώρες έχω σκεφτεί κάτι... Οι πιο καλές ιδέες πάντως έρχονται σε ανύποπτο χρόνο και ακαριαία. Η εκτέλεση μπορεί να πάρει από 2 ώρες μέχρι 4-5. Στην περίπτωση που δεν υπάρχει deadline μπορεί και μέρες ή βδομάδες.

  3. Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η γελοιογραφική έμπνευση σε καθημερινή βάση;

Αυτό εξαρτάται από την επικαιρότητα. Όσο πιο πολλά συμβαίνουν στον κόσμο τόσο πιο εύκολη γίνεται η ζωή μου.

  4. Τι είναι για 'σας μια εύστοχη γελοιογραφία και ποια μπορεί να είναι η δύναμή της;

Εύστοχη γελοιογραφία? Δύσκολη ερώτηση. Κατ' αρχήν να συμφωνήσουμε ότι οι γελοιογραφίες όπως και όλα τα είδη τέχνης έχουν κοινωνικό ρόλο. Δηλαδή επηρεάζουν και επηρεάζονται από την κοινωνία, ανεξαρτήτως αν δημιουργούνται με αυτόν το σκοπό ή όχι και ανεξαρτήτως αν ο καλλιτέχνης έχει συνείδηση ότι το έργο του έχει αυτή τη διάσταση.

Μετά πρέπει να συμφωνήσουμε ότι η κοινωνία μας, δυστυχώς, είναι χωρισμένη σε δύο τάξεις. Μια υποτελή και μια άρχουσα. Μια που παράγει πλούτο και μια που τον καρπώνεται. Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις συμπεραίνουμε ότι το έργο τέχνης (άρα και η γελοιογραφία), αναγκαστικά υποστηρίζει τη μία ή την άλλη τάξη. Και ξαναλέω, αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα αν η γελοιογραφία παράγετε γι' αυτό το σκοπό ή αν ο καλλιτέχνης έχει συνείδηση της κοινωνικής διαίρεσης ή του κοινωνικού ρόλου της τέχνης.

Μετά από όλα αυτά, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι μια «πετυχημένη» γελοιογραφία είναι αυτή που απλά και μόνο παίρνει το μέρος των αδυνάτων. Λάθος. Δεν είναι τόσο απλοϊκό το θέμα. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο έργο του Μπρέχτ «Πέντε δυσκολίες που συναντά κανείς στο γράψιμο της αλήθειας». Περιληπτικά, σε αυτό το κείμενο φαίνεται ότι δεν φτάνει μόνο ο γελοιογράφος να συμπαρατάσσεται με το ταξικό δίκιο.

Πρέπει να διαλέγει να αναδεικνύει πλευρές του δίκιου αυτού που είναι κάθε φορά πιο χρήσιμες. Πρέπει να βρίσκει τρόπους να φτάνει και γίνεται κατανοητό το έργο του, από τον απλό λαό. Να μπορεί να φτάνει η γελοιογραφία του σε εκείνους που στα χέρια τους θα αποτελέσει «εργαλείο». Και τέλος πρέπει να εφευρίσκει κάθε φορά τρόπους ώστε η γελοιογραφία του να περνάει το μήνυμα της με έξυπνο τρόπο.

Σίγουρα η γελοιογραφία δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά και δεν αποτελεί απλά ένα διακοσμητικό στοιχειό. Η δύναμή της εντοπίζεται, όπως και κάθε έργου τέχνης, στο ότι καθορίζει την αισθητική των ανθρώπων. Επομένως υπαγορεύει ιδεολογία και πλάθει συνειδήσεις. Σίγουρα δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο η γελοιογραφία, μπορεί όμως να βοηθήσει τους ανθρώπους που θα τον αλλάξουν.

 5. Υπάρχει κάποιος Έλληνας ή ξένος σκιτσογράφος-γελοιογράφος τον οποίο ξεχωρίζετε;

Είναι πολλοί αλλά οι περισσότεροι είναι ή animators ή comic artist. Αυτοί που με εμπνέουν πιο πολύ είναι ενδεικτικά οι David Feiss, John Kricfalousi, Aaron Springer, Gotlib, Edika, Hunt Emerson και πολλοί άλλοι...

 * Ο Ιάκωβος Βάης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1981. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Τ. Πατρασκήδη. Έχει συνεργαστεί κατά καιρούς με διάφορα περιοδικά και έντυπα  όπως  «Οδηγητής», «Puck»  και «Τηλεκοντρόλ». Από το 2013 δημοσιεύει  καθημερινά γελοιογραφίες στον «Ριζοσπάστη». Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα βιβλίων, παιδικά παραμυθία, αφίσες και έντυπα και έχει συμμετάσχει σε πολλές εικαστικές εκθέσεις και εκθέσεις κομιξ.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood