1. Θυμάστε πότε και ποιό ήταν το πρώτο σας σκίτσο για το οποίο νιώσατε… υπερήφανη;

Το πρώτο σκίτσο για το οποίο ένιωσα υπερήφανη ήταν μια γελοιογραφία που έκανα σε ηλικία 14 ετών περίπου, έγχρωμη μάλιστα, με την οποία κέρδισα μισή υποτροφία! Για μένα, αν και μισή, φαινόταν σα δέκα υποτροφίες. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν η παγκοσμιοποίηση και εγώ είχα ζωγραφίσει τον Bill Clinton με κορώνα και σκήπτρο να κάθεται σε έναν μεγάλο θρόνο που η βάση του πατούσε σε μια μικρούτσικη γη.

Όλος ο κόσμος τότε μου φαινόταν πως ήταν κάτω από τα πόδια του και στη ζωγραφιά μου ούτε η σόλα του παπουτσιού του δε χώραγε στην ατμόσφαιρα της γης. Αυτή η επιβεβαίωση της μικρής προσπάθειάς που είχα κάνει ως εκεί άφησε το αποτύπωμά της στην καρδιά μου. Ήταν σα μια σφραγίδα που άφηνε παντού πάνω μου τη λέξη «εγκρίνεται». Η χαρά μου κρυβόταν τόσο δύσκολα που σχεδόν ντρεπόμουν που ήταν όλη δική μου!

  2. Πόση ώρα μπορεί να απαιτήσει ένα σκίτσο από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι την τελική απεικόνισή της;

Έχει συμβεί να πιεστώ χρονικά να παραδώσω ένα σκίτσο μόνο και μόνο γιατί δεν είχα καταλήξει στην ιδέα. Το δίχως άλλο η ιδέα είναι το «μυαλό» του σκίτσου και η απεικόνιση είναι η «ψυχή» του. Μια φορά που ήθελα να στείλω κάτι εντυπωσιακό έκανα μια ολόκληρη εβδομάδα για να σκεφτώ τι θα φτιάξω και, όταν επιτέλους κατέληξα, έκανα γύρω στις τρεις ώρες για να το σκιτσάρω. Εν τέλει δεν εντυπωσίασα όσους είχα βάλει στόχο, αλλά ένα σωρό άλλο κόσμο – ευτυχώς. Υπήρχαν και φορές που η μια ιδέα μετά την άλλη ήταν όλες ενδιαφέρουσες χωρίς να προσπαθήσω ιδιαίτερα. Η καλύτερη συνταγή που χρησιμοποιώ για να κατεβάσω ιδέες που με ευχαριστούν είναι: όσο κοιτώ γύρω μου, να κοιτώ και μέσα μου.

  3. Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η γελοιογραφική έμπνευση σε καθημερινή βάση;

Δεν το γνωρίζω από πρώτο χέρι γιατί δεν έχω εργαστεί ποτέ σε καθημερινή βάση. Αν κάποτε αξιωθώ για κάτι τέτοιο υπόσχομαι να γυρίσω πίσω και να συμπληρώσω αυτήν την ερώτηση!

  4. Τι είναι για 'σας μια εύστοχη γελοιογραφία και ποια μπορεί να είναι η δύναμή της;

Η δύναμη της γελοιογραφίας είναι η δύναμη που έχει ο γελοιογράφος στη δημιουργία. Στόχος είναι ο αναγνώστης. Εύστοχη γελοιογραφία είναι αυτή που τον πέτυχε. Αν υπήρχαν πολλές μαζί γελοιογραφίες να πετυχαίνουν πολλούς μαζί αναγνώστες, κατά προτίμηση στο δόξα πατρί, σίγουρα θα άλλαζε ο κόσμος.

 5. Υπάρχει κάποιος Έλληνας ή ξένος σκιτσογράφος-γελοιογράφος τον οποίο ξεχωρίζετε;

Όσο ψάχνω βρίσκω συνέχεια σημαντικές φωνές που δεν τις ήξερα. Παρακολουθώ και Έλληνες και ξένους αντίστοιχα, όσο μπορώ. Ο καθένας έχει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο στη μετάδοση του μηνύματος και αυτό ξεχωρίζω.

Αν θέλετε οπωσδήποτε να καταδώσω μερικούς από τους Έλληνες για παράδειγμα, ξεχωρίζω τον ΚΥΡ για τη συνέπεια, τον Ιωάννου για τα κείμενα στις γελοιογραφίες, τον Ζερβό για τις γελοιογραφίες χωρίς κείμενα, τον Χατζόπουλο για το στυλ, τον Ταμπακέα για τη σημειολογία, τον Στάθη για το χιούμορ, τον Soloup για το σουρρεαλισμό, τον Παυλίδη για την πιστότητα, τον Παπαγεωργίου για το σκίτσο με το σπίρτο, τον Ορνεράκη για τις εικονογραφήσεις των σχολικών βιβλίων, τον Μητρόπουλο για την καθαρότητα, τον Κουντούρη για τις διακρίσεις, τον Μαραγκό για τις εκφράσεις προσώπων, τον Αναστασίου για την παιδικότητα, τον Αρκά για την ευρηματικότητα, τον Παπαβασιλείου για τη λεπτομέρεια κ.α.

 * H ΣΟΠ (κατά κόσμον Κατερίνα Σοπίδη) γεννήθηκε το 1985. Σπούδασε Φιλοσοφία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι αυτοδίδακτη σκιτσογράφος και κουκλοπαίκτρια. Το 2012 πήρε έπαινο για σκίτσο της από το Κέντρο Εφαρμοσμένων Τεχνών «Ορνεράκης». Συνεργάζεται με διάφορα blogs και ιστοσελίδες δημοσιεύοντας σκίτσα της και έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις ως stenciler με τη Lebaniz Blonde, τη σημαντικότερη εκπρόσωπο του sloganism στην Ελλάδα. Επισκεφτείτε: sopdrawings.blogspot.gr και facebook.com/sopitup.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood