1. Θυμάστε πότε και ποιο ήταν το πρώτο σας σκίτσο για το οποίο νιώσατε… υπερήφανος;

Τα σκίτσα δημιουργούνται για να τα μοιραστείς. Ως εκ τούτου, νιώθω μεγάλη χαρά για κάθε γελοιογραφία μου που βρίσκει το δρόμο της προς τους αναγνώστες. Περηφάνια όμως, ένιωσα για το πρώτο σκίτσο μου που δημοσιεύτηκε. Ήταν το 2003 στον «Οδηγητή» και το θέμα του ήταν τα μέτρα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων που πλησίαζαν.

  2. Πόση ώρα μπορεί να απαιτήσει ένα σκίτσο από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι την τελική απεικόνισή της;

Η σύλληψη και η οριστικοποίηση της ιδέας είναι σαφώς το μεγαλύτερο παίδεμα και πολλές φορές η πιο χρονοβόρα διαδικασία της δημιουργίας μιας γελοιογραφίας. Πολλές φορές δε, το αρχικό ακατέργαστο εύρημα έρχεται στο μυαλό αστραπιαία, αλλά παλεύω για ώρες να βρω την καλύτερη δυνατή αποτύπωση της στο χαρτί τόσο νοηματικά, όσο και εικαστικά.

Από τη στιγμή που οριστικοποιηθεί στο μυαλό μου η ιδέα, είναι υπόθεση 1 έως και 3 ωρών συνεχούς δουλειάς για να ολοκληρωθεί μια γελοιογραφία. Αυτό εξαρτάται από το πόσο απαιτητική είναι η σύνθεση και η «σκηνοθεσία» της (αριθμός προσώπων που απεικονίζονται, χώρος, ενδυμασίες κλπ). Αρκετός χρόνος μπορεί πχ να χρειαστεί για μια υποτυπώδη έρευνα αν η γελοιογραφία τοποθετείται σε ένα συγκεκριμένο μέρος ή σε μια ιστορική περίοδο.

  3. Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η γελοιογραφική έμπνευση σε καθημερινή βάση;

Δεν τη θεωρώ τόσο δύσκολη διαδικασία όσο ίσως φαίνεται, ούτε απαιτεί επίκληση της Μούσας ή των Σκοτεινών Δυνάμεων. Όπως κάθε δουλειά, έτσι και η δική μας έχει δυσκολίες οι οποίες ξεπερνιούνται με την καθημερινή τριβή με το αντικείμενο της. Δουλεύοντας και με την πάροδο του χρόνου, αναπτύσσεις μηχανισμούς που διευκολύνουν τη γελοιογραφική σκέψη. Η επεξεργασία της επικαιρότητας σε μεγάλο βαθμό αυτοματοποιείται, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποφεύγεις πάντα τις «πατάτες», τις κοινοτυπίες ή τα δημιουργικά μπλακ-άουτ.

  4. Τι είναι για 'σας μια εύστοχη γελοιογραφία και ποια μπορεί να είναι η δύναμή της;

Εύστοχη είναι μια γελοιογραφία την οποία ο αναγνώστης θα την κάνει δική του γιατί θα νιώσει πως μίλησα εκ μέρους του. Αν τη στείλει και με mail σε δύο φίλους, ε τότε μάλλον πέτυχα αυτό που ήθελα. Το χαμόγελο ή και το γέλιο δεν το θεωρώ πάντοτε ζητούμενο αλλά όσο πιο συχνά προκύπτει, τόσο το καλύτερο.

Ο γελοιογράφος παίρνει μέρος στην καθημερινή πάλη των ιδεών όπως ο καθένας που αρθρώνει δημόσιο λόγο. Η δύναμη της γελοιογραφίας είναι η συμπύκνωση της άποψης του δημιουργού της για ένα θέμα με τρόπο έξυπνο και εύληπτο, όχι όμως «ελαφρύ» ή πάντοτε αστείο. Ο γελοιογράφος δεν είναι ουδέτερος ή αντικειμενικός. Το για ποιόν «δουλεύει» η γελοιογραφία εξαρτάται από το που είναι στραμμένο το βλέμμα του γελοιογράφου, από το που έταξε τα μαρκαδοράκια και τα μολύβια του.

 5. Υπάρχει κάποιος Έλληνας ή ξένος σκιτσογράφος-γελοιογράφος τον οποίο ξεχωρίζετε;

Θα αναφερθώ αρχικά στον Σπύρο Ορνεράκη που υπήρξε δάσκαλος μου και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. Στη δουλειά μου είναι ευδιάκριτο το αποτύπωμα παλιότερων, σπουδαίων γελοιογράφων τους οποίους παρακολουθούσα καθημερινά ως αναγνώστης από τη δεκαετία του '90 και ιδιαίτερα του Στάθη και του Γιάννη Ιωάννου.

Χαίρομαι γιατί μπορώ ακόμα να απολαμβάνω μια γελοιογραφία ως αναγνώστης. Παρακολουθώ καθημερινά τη δουλειά του συνόλου των ενεργών σήμερα συναδέλφων. Ιδιαίτερα με όσους ταιριάζουν τα γελοιογραφικά μας χνώτα υπάρχει επικοινωνία της δουλειάς μας και αλληλεπίδραση.

 * Ο Πάνος Ζάχαρης γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Σπούδασε στο τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθήνας, καθώς στη Σχολή σκίτσου του Σπύρου Ορνεράκη. Τα πρώτα του σκίτσα δημοσιεύτηκαν το 2004 στον «Οδηγητή», ενώ έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων περιοδικών, με το «Αντί» (2005-'08) και τις εφημερίδες «6 μέρες» (Νοέμβρης 2012 - Μάιος 2013) και «Το ποντίκι» (2008- ), στην οποία πέρα από τις γελοιογραφίες του δημιουργεί σατιρικά φωτομοντάζ. Επίσης έχει συνεργαστεί με τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» και με ένα διαφημιστικό γραφείο ως εικονογράφος. Επισκεφθείτε: zacharispanos.wordpress.com.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood