Ήταν 1995 χειμώνας, βράδυ σκαλίζοντας στην κιθάρα το ρυθμό από ένα τραγούδι της Tracy Chapman (For my lover) που ακουγόταν πολύ τα προηγούμενα χρόνια. Σκεφτόμουν λοιπόν το κλίμα των στίχων για ένα δικό μου τραγούδι, γιατί στην προκειμένη περίπτωση είχα ρυθμό είχα συγχορδίες, είχα μελωδία όχι όμως στίχους.

Μια ιδέα ήταν η περιγραφή ενός τύπου περιθωριακού σχεδόν ο οποίος σε μια δόση μελαγχολίας συνειδητοποιεί την κατάσταση του, πως δεν έχει που να πάει, είναι μόνος του ε; Όμως δεν απογοητεύεται, σκέφτεται πως μπορεί να ταξιδέψει με το μυαλό του, εκεί που ίσως δεν θα έφταναν ποτέ τα πόδια του. Στα έγκατα της σοβαρότητας, της σκέψης των πραγμάτων όχι για να βρει λύσεις, πως θα μπορούσε άλλωστε;

Αλλά για να αποκτήσει εκείνη την απαραίτητη διάθεση που σε κάνει ήρεμο και γαλήνιο, αποφασισμένο για τη στάση που σου αρμόζει να κρατήσεις σε μια ζωή που πρέπει εσύ να δημιουργήσεις τον εαυτό σου όχι μέσα από τις συναναστροφές αλλά από τη ρεαλισμό και τη συνέπεια στις εσωτερικές σου ανάγκες.

Το κόστος είναι μεγάλο ίσως, αλλά η τραγικότητα που αποκτά ο άνθρωπος του δίνει τη σημασία που του αρμόζει, την ειδική βαρύτητα, τον κάνει στο τέλος να αυτοανακαλύπτεται και να βρίσκει τη χαρά στη δημιουργία.

Τίτλος: Δεν έχει που να πάει
Στίχοι-Μουσική: Πέτρος Θεοτοκάτος
Δίσκος: Το πιστόλι στο πιάτο (1998)

Το βίντεο μια ιδέα και δημιουργία του ιστότοπου...