LIVE στο Stage Musicafe στη Ραφήνα
Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου

13 χρόνια από το θρυλικό πια «Πιστόλι στο Πιάτο», ο δημιουργός του αγαπημένου «Θα χαθώ», μας ταξιδεύει στην δική του προσωπική ουτοπία, συντεθειμένη από τους ήχους του ονείρου, της πόλης, της βίας και του ελεύθερου στοχασμού. Ο Πέτρος Θεοτοκάτος, κάνει το δυναμικό του come back με το νέο του δίσκο «Ιστορίες με βλέμματα» σε ένα πρόγραμμα που θα δημιουργήσει ηλεκτρισμό και νοσταλγία συνδυασμένα με την πολύ προσωπική και ενδιαφέρουσα ερμηνεία του. Ο Πέτρος Θεοτοκάτος είναι από τους καλλιτέχνες που δεν κατηγοριοποιείται εύκολα. Η μουσική του μάχεται να συναγωνιστεί τους παραστατικούς καμιά φορά, σπαραχτικούς του στίχους και η ιδιαίτερη συναισθηματική του φωνή δένει το αγγελικό με το δαιμονικό, το ευλογημένο με το καταραμένο, το ποπ με το ροκ στην ζωή και την μουσική.

Links to Youtube:
Θα χαθώ
Δική μας η νύχτα
Το πιστόλι στο πιάτο

 Stage Musicafe
Λεωφ. Αλ.Φλέμινγκ 1, Ραφήνα - Πλατεία Ραφήνας
Τηλ. Κρατήσεων: 22940-28310
Ώρα έναρξης: 22:00 - Είσοδος ελεύθερη

  Οι άνδρες με πολιτικά ή κοινωνικά αξιώματα που φέρουν εξουσία σε άλλους ανθρώπους, σε μια εποχή απομόνωσης, αποξένωσης όπως η σημερινή, γίνεται η χειρότερη μορφή λήθης για τους ίδιους.

Η ενασχόληση με το πρόγραμμα, με τη διευθέτηση αναγκών και προτεραιοτήτων, κυβερνητικών σχεδίων, ή κοινοτικών εντολών ή ακόμη συμβολαίων για τη διευθέτηση του Α ή Β πλάνου διασφάλισης οικονομικού ενδιαφέροντος ζητημάτων, ακόμη ο φόβος της αντίδρασης από την κοινωνία, σε συνδυασμό με την ολοένα και πάντα αυξανόμενη τάση αποτυχίας των σχεδίων, λόγω τυφλότητας του εξουσιαστή, λόγω της ανατροπής που η ίδια η φύση επιβάλει, υφαίνει σιγά σιγά έναν ιστό δυστυχίας, μιζέριας, στον εξουσιαστή, μια παθητική στο τέλος αποδοχή των συντηρητικότερων πρακτικών, μέχρι την εξόντωση του «αδαή» λαού, με χρήση βίας, κρατικής τρομοκρατίας, ισοπέδωσης. Είναι η λογική του: «αφού το πιστεύει η Μέρκελ πως μπορεί όχι εγώ»; Είναι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το λαό, ή αν κάποτε είχαν την έχασαν.

Πιστεύουν για τους καλλιτέχνες πως έχουν ταλέντο, είναι μάγοι, τα καταφέρνουν έτσι από τη φαντασία τους, οι συγγραφείς γράφουν ιστορίες νομίζουν από το κεφάλι, δεν ξέρουν, δεν διανοούνται πως οι συγγραφείς έχουν ζήσει ότι γράφουν, οι δυνατοί συγγραφείς, έχουν φτάσει σε οριακές καταστάσεις-συνθήκες της ανθρώπινης υπόστασης-διαβίωσης για να μπορέσουν να δουν την αλήθεια και τις δεκάδες όψεις της, εκφάνσεις, ήρωες τόσο ευαίσθητους και τόσο καταραμένους, όμως αληθινούς, με ζωή όχι εύκολη, ζωή που σχεδιάζει ένα παράθυρο, λίγο όνειρο, ένα άνθος που φυτρώνει μέσα στο δρόμο, τόσο εξιδανικευμένο, ζωή με σκοπό την ουσία της ζωής, που ποτέ δεν παράτησαν το στόχο τους για δέκα ψωροπεντάρες, που σπατάλησαν την περιουσία του πατέρα τους για να πιάσουν το αίμα που έβρεχε σπάνια ο ουρανός, το χαμόγελο της αγαπημένης, το λίκνισμα της χαράς, τη βροντή της δύναμης του μικρού παιδιού.

Έτσι η τέχνη προχωρούσε πάντα αέναα, και έτσι τόσο φτηνά, μικρόψυχα, η εξουσία καθόριζε τις τύχες των ανθρώπων. Αφήνοντας στο τέλος απαξίωση, τόση για το λαό, όση και για τον εξουσιαστή, δυστυχία και πόνο για πολλά χρόνια μετά, χαμένες ευκαιρίες ευτυχίας, γνώσης. Ζητούμενο είναι αλλά δεν το ζητάμε πια, το τέλος της εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο. Και όσο κι αν τρομάζουν ακόμα κάποιοι, το κράτος την ασκεί με βία, με τρομοκρατία και εμείς οι πολίτες την αναπαράγουμε στα ετοιμόρροπα σπίτια μας.

Αξιοπρέπεια & Αντοχή: Με εφηβική ευτυχία δημοσιεύεται το πρώτο κείμενο του Πέτρου Θεοτοκάτου  στον ιστότοπο. Όσοι τον γνωρίζετε καλλιτεχνικά (εδώ) θα συμμερίζεστε αυτό το συναίσθημα, όσοι πάλι όχι, θα το καταλάβετε σύντομα... Υπάρχουν ιδέες αρκετές. Αναμένουμε. Κι εμείς, κι ο Πέτρος κι εσείς...