Όλη σου η ζωή σαν λεωφορείο
πάντα σχεδόν η ίδια διαδρομή
εσύ και η ψυχή σου μόνο εσείς οι δύο
μαζί και καταφύγιο και φυγή.

Οι άνθρωποι τριγύρω σου πλανήτες
πάντα θα ‘ναι εκεί μα μακρινοί
στον κόσμο τον δικό σου δε χωράνε τύχες
μόνο Αξιοπρέπεια κι Αντοχή…

Θέλει θάρρος για να ζήσεις, θέλει θάρρος να πεθάνεις
μα το πιο γενναίο απ’ όλα τι επιλογή θα κάνεις…

Κι αυτό το τέρας της ημέρας στο παράθυρο
κρεμασμένο κάθε βράδυ θα ‘ναι εκεί
δεν ξέρεις αν φοβάσαι πια το άπειρο
ή αν το άπειρο νομίζεις φυλακή.

Και λίγο πριν τη στάση τέρμα
τυχαία θα σου γελάσει ένα παιδί
κρατάς το γέλιο του σαν κέρμα
και πάλι ψάχνεις χέρι για να μπει…

Θέλει θάρρος για να ζήσεις…