(...) Με τους αλήτες λοιπόν είχα πάντα μια ιδιαίτερη σχέση. Με όλες τις κατηγορίες και ανεξάρτητα από ερμηνείες. Έχω συναντήσει πολλούς σε όλα τα μέρη του κόσμου. Θαυμάζω, χωρίς να δικαιολογώ πάντα,τους ανθρώπους που βρίσκουν μια χαραμάδα να ξεφεύγουν από την χτισμένη, στεγανοποιημένη πραγματικότητα. Αυτούς τους διαφορετικούς με προσωπικό κόστος. Αλλά με απωθεί η ράτσα των νεαοαλητών. Οι τζάμπα μάγκες. Οι αλήτες χωρίς προσωπικό κόστος. Παλιά τους έλεγαν κουτσαβάκια.

Αυτούς που αλείφουν με κρέμες νυκτός την επιμελημένα ατημέλητη εμφάνισή τους. Που καλλιεργούν την αγριάδα τους σε θερμοκήπιο για να γίνει ελκυστική φύση. Τις αρσενικές πουτάνες, που η τεστοστερόνη τους είναι εργαλείο γνωριμιών.

Μου είναι απωθητική η εικόνα του μεθοδευμένα ρέμπελου. Του αραχτού, του «δε με νοιάζει τίποτα», του «εγώ μεγάλε στη ζωή ό,τι κάτσει», του αλήτη για κάλυψη. Του τύπου που ονομάζει την προσωπική του τεμπελιά και περιθωριοποίηση «αντισυμβατική» στάση. Του τυπά που προσπαθεί να απενοχοποιηθεί από την προσωπική του αδυναμία και αναξιότητα και εφευρίσκει νόρμες και κριτήρια μαγκιάς για να τον συμπεριλαμβάνουν.

Σιχαίνομαι την εικόνα του «αλήτη» που θεωρεί πως ότι κάνει το κάνει από άποψη ενώ δεν έχει καμία αφού ο καμένος από τα χημικά εγκέφαλος δεν παράγει απόψεις αλλά ψευδαισθήσεις. Με ανατριχιάζει η «αλητεία» του προσωπικού ευδαιμονισμού, που χτίζεται πάνω στην αδιαφορία και αυτοαποκαλείται γαμάτη στάση. Με τσαντίζουν οι αλήτες από πρόθεση και όχι οι αλήτες που έχουν προθέσεις. Οι αλήτες που έχουν δικαίωμα να σπάσουν, να προσβάλουν, να απαιτήσουν και να απολογηθούν σε όλους τους κανόνες που δημιουργούν για να αποδείξουν πως δεν έχουν κανόνες.

Ναι είμαι με τους αλήτες. Αλλά με τον Νταβέλη, τους αντάρτες, τον ξεχασμένο χίπη που ζει ακόμη στα Μάλια, και τον βιομήχανο που επέστρεψε στο χωριό του και παίζει πρέφα. Με τους αλήτες που συγκινούν τις γυναίκες και όχι με αυτούς που γίνονται αλήτες μπας και συγκινήσουν καμιά γυναίκα.

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο...