Κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση της δεκαετίας που πέρασε, κάλλιστα θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε σαν την δεκαετία που ανακάλυψε το χαρτί του πανικού, που το καλλιέργησε, το εξέλιξε, το εμπέδωσε και που μπορούμε να πούμε ότι στο έβγα της  αρίστευσε και στη χρήση του....
 

Η δεκαετία αυτή μας εξοικείωσε με τον μαζικό κίνδυνο, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, μας έδειξε τους δρόμους του φόβου και μας κατέστησε σαφές ότι σαν γένος, σαν πλανήτης, σαν σύμπαν κάθε άλλο παρά αλώβητοι και ασφαλείς μπορούμε να αισθανόμαστε.

Ο Φόβος ως γνωστός είναι κακός σύμβουλος για τους ανθρώπους, αλλά καλός σύμβουλος για την εξουσία. Χειραγωγεί, παραλύει, πειθαρχεί.  Αποδυναμώνει τη βούληση, τη σκέψη, τη δράση. Η εκτεταμένη όμως χρήση του Φόβου στη Δύση δεν αντανακλά παρά τη δική της τρωτότητα και υπαρξιακή αγωνία.

Ο πανικός έκανε ποδαρικό στη δεκαετία που μόλις αφήσαμε, με τον περίφημο ιό Υ2Κ, αυτόν που θα προσέβαλε τα σώματα των υπολογιστών και των ηλεκτρονικών συστημάτων, που θα παρέλυε τη διοίκηση, τις μεταφορές, θα κατέρριπτε τα αεροπλάνα, και θα άφηνε απροστάτευτη τη γη στις επιδρομές κακόβουλων εξωγήινων.

Η δεκαετία πάλι, εξέπνευσε βουτηγμένη μέσα σε ένα άλλο πανικό και υστερία, του Η1Ν1 αυτή τη φορά. Ενδιάμεσα, μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους είχαμε την εξάπλωση του ιού της τρομοκρατίας η οποία μάς έδωσε τον άδικο πόλεμο στο Ιράκ στη βάση ανύπαρκτων όπλων μαζικής καταστροφής, και κατέληξε στην ιδεολογικοποίηση του πολέμου αυτού, όπως και του πολέμου ενάντια στον «Άλλον» και το διαφορετικό.

Είχαμε ακόμα τον πανικό του SARS, και πριν καταλήξουμε στον πανικό της γρίπης των χοίρων, είχαμε τον πανικό της γρίπης των πτηνών. Ταυτόχρονα η δεκαετία αυτή στόχευσε τα πυρά της στους χοντρούς και τους καπνιστές κηρύσσοντας αμείλικτο πόλεμο στο λίπος και τον καπνό αντίστοιχα, καθιστώντας την παχυσαρκία κολλητική και το third-hand smoke θανατηφόρο.

Κάποιο φεγγάρι, κάτι πήγε να παίξει με κάποιον παραστρατημένο αστεροειδή, κάτι με τις μαύρες τρύπες μωρά που θα γεννούσαν τα υπόγεια του CERN και οι οποίες αντί για γάλα θα θήλαζαν τον πλανήτη, κάτι με το 2012, αλλά αυτά ήταν ήσσονος σημασίας φοβίες, μπρος τις μεγάλες νευρώσεις που έπαιζαν διαρκώς και με ένταση σε πρώτο πλάνο.

Εχω μεγάλη περιέργεια να δω, τι καινούργιο φόβο θ' αγαπήσουμε πάλι, στη νέα δεκαετία που ξημερώνει!

Περισσότερα στο άρθρο της Natalie Rothschild εδώ.

Από e-cynical.blogspot.com.