Είμαστε πολύ που σ’ όλη μας τη ζωή περιμένουμε πάντα κάτι. Τί; Δεν ξέρουμε ακριβώς. Κάτι που να ‘ρθει και να γεμίσει – ή ν' αλλάξει – τη ζωή μας: μια μεγάλη αγάπη, μια μοναδική περιπέτεια, μια σπάνια τύχη, ίσως και μια τρομερή καταστροφή – δεν ξέρουμε. Αυτή η αναμονή, που κυβερνάει ωστόσο τη ζωή μας, είναι τόσο ακαθόριστη! Δεν υπάγεται στη σκέψη μας, αλλά στο ένστικτό μας.

Είμαστε σαν εκείνο το μυθικό βασιλιά της Θούλης, που ρίχνει μέσα στ' ακύμαντα νερά της λίμνης του παλατιού του το πολύτιμο χρυσό κύπελλό του, μόνο και μόνο για να δει – επί τέλους – τα νερά της να ταράζονται. Ζούμε με την προσδοκία να δούμε τα νερά της ζωής μας να ταραχθούν. Κάθε φορά που γνωρίζουμε μια γυναίκα, που παίρνουμε ένα βαπόρι, που φθάνουμε σε μια ξένη πολιτεία, που καταπιανόμαστε με κάτι, η καρδιά μας χτυπάει και λέμε μέσα μας: «Να 'ναι γι' αυτή τη φορά;». Και κάθε φορά διαπιστώνουμε πως δεν είναι.

Μου έδειξαν κάποτε σ' ένα μουσείο της βορινής Μπρυζ μια δαντέλα – θαύμα υπομονής - που την έπλεκε 15 χρόνια μια Φλαμανδή πυργοδέσποινα, περιμένοντας το γυρισμό του άντρα της που είχε φύγει με τους Σταυροφόρους για τους Άγιους Τόπους. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την ψυχή μας μ' αυτή τη Φλαμανδή. Όλη μας η ζωή είναι σα μια διασκέδαση της αναμονής μας, ένα μηχανικό πήγαιν' έλα σαν κάποιου που περιμένει στον τόπο ενός ραντεβού μια γυναίκα που αργεί να 'ρθει.

Αξίζεις ό,τι διεκδικείς, βάλτο στο μυαλό σου!
Το βλέμμα του αφεντικού και το βλέμμα του συναδέλφου σου,
το βλέμμα του γείτονα και το βλέμμα του περαστικού,
το βλέμμα του συντρόφου και το βλέμμα του παιδιού σου.

Αξίζεις ό,τι διεκδικείς, κατάλαβέ το!
Η ζωή δεν είναι ωραία. Έχει πόνο, πολύ πόνο, αδικία και θλίψη.
Ωραία την κάνεις εσύ με τους αγώνες που τολμάς,
με την προσπάθεια που δεν εγκαταλείπεις, με τις στιγμές που κερδίζεις.

Αυτοκτόνησε τη μιζέρια και την ηττοπάθεια μέσα σου.
Και στην πολιτική και στην κοινωνία και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Αξίζεις ό,τι διεκδικείς, συνειδητοποίησέ το!

  «Οι γιορτές των Χριστουγέννων πλησιάζουν. Οι δρόμοι γεμίζουν κατά χιλιάδες, ο ένας σκοντάφτει στον άλλο, τα χέρια κοκκινίζουν από τα λεπτά σχοινάκια των τσαντών που όλο και αυξάνονται. Ένα διάχυτο κλίμα ευτυχίας επικρατεί στην πόλη, σαν να ανοίγει μια παρένθεση στην αθλιότητα της καθημερινότητάς μας. Τί πραγματικά όμως κρύβεται πίσω από αυτόν τον τεχνητό μανδύα ευημερίας και χαράς;

Ένα ντοκιμαντέρ για τις γιορτές των Χριστουγέννων: τον καταναλωτισμό και τις επιπτώσεις του σε φύση και ανθρώπους, την εμπορευματοποίηση και την υποκρισία των χριστουγεννιάτικων φιλανθρωπιών. Το ντοκιμαντέρ αυτό δημιουργήθηκε από μαθητές και παρουσιάστηκε πρώτη φορά σε λύκειο της Κέρκυρας στις 23/12/2010.»

Διαβάστε επίσης:

Το εργαστήρι του Αη-Βασίλη στα εργοστάσια της σκλαβιάς στην Κίνα

  (...) Για λόγους ασφαλείας αλλά και για πρακτικούς καθαρά λόγους αφού ο χώρος τους ήταν πάρα πολύ μικρός, έδεσαν στο ελεφαντάκι με ένα μικρό μαλακό σχοινάκι από το ποδαράκι του έτσι ώστε να μην μπορεί να φύγει και να χαθεί αλλά και για να έχουν το γενικότερο έλεγχο του.

Το μικρό ελεφαντάκι έκανε αρκετές προσπάθειες να τραβήξει τον πάσαλο, προσπάθησε πολλές φορές να σπάσει το σχοινί με το οποίο το είχαν δεμένο αλλά είδε ότι δεν ήταν δυνατόν να τα καταφέρει. Καθότι μικρό ακόμη και αδύναμο δεν είχε αυτή την δυνατότητα.

Πέρασαν οι μέρες και οι μήνες και συμπληρώθηκε ένας χρόνος. Το ελεφαντάκι ήταν πλέον ένας ολοκληρωμένος μεγάλος και δυνατός ελέφαντας. Μεγάλος και δυνατός, έτοιμος μονάχα με την φωνή του, με μια κίνηση του να σκορπίσει τον τρόμο και τον πανικό και να ισοπεδώσει τα πάντα στο πέρασμα του.

Όμως παρόλη αυτή την σωματική και μυϊκή εξέλιξη του εκείνος ήταν ακόμη δεμένος και σκλαβωμένος από το μικρό αδύναμο σχοινάκι, την μικρή κορδελίτσα και το μικρό ξύλινο πάσαλο που του είχαν βάλει την πρώτη μέρα που ακόμη μωρό τον είχαν βρει οι επιστήμονες στην ζούγκλα.

  Στο blog "Δυνατό μυρμήγκι" η πλειονότητα των κειμένων του έχει πάντα κάτι ξεχωριστο να σου πει, κάτι ξεχωριστό να σου βάλει σαν σκέψη στο μυαλό. Προ μηνών δημοσιεύτητηκε ένα κείμενο για τις αθλητικές εφημεριδες του ελληνικού τύπου και την σπατάλη νοημοσύνης που ουσιαστικά επι/απο-τελούν. Το κείμενο καθεαυτό έχει μαγάλη αξία και θα μπορούσε άνετα να αναδημοσιευτεί και μόνο του. Έρχεται όμως ένα σχόλιο ενός ανώνυμου επισκέπτη του blog, που η αλήθεια είναι, καθιστά το κείμενο ακόμη πιο σημαντικό. Τους λόγους ας τους κρίνει ο καθένας μόνος του...

Tweet

Συνέχεια...