Κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή σου αθόρυβα. Κάποιοι άνθρωποι εδραιώνουν την θέση τους χωρίς κόπο και χωρίς θόρυβο. Κάποιοι άνθρωποι ενισχύουν το φως σου και εσύ αργείς να το καταλάβεις.

Κάποιοι άνθρωποι της ζωής σου είναι εκεί πολύ καιρό και ενώ ξέρεις πως είναι σημαντικοί, είναι ταυτόχρονα και τόσο δεδομένοι και επειδή δεν έδωσες μάχη για αυτούς, ίσως να μην αναγνωρίζεις και απολύτως την αξία τους.

Κάποιοι άνθρωποι είναι σαν το νερό για την ύπαρξη. Έχουν μεγάλη αξία χωρίς το αντίστοιχο αντίτιμο. Κάποιοι άνθρωποι έχουν τον ρόλο σηματοδότη στη ζωή σου. Είναι εκεί και δίνουν πράσινο σε κάθε σου όνειρο, κόκκινο σε κάθε σου λάθος και πορτοκαλί όποτε είσαι κουρασμένος.


Station Square, Washington, DC

  Η σειρά φωτογραφιών του Jason Powell που με έξυπνο τρόπο τοποθετεί καθημερινές και ιστορικές στιγμές του παρελθόντος στην εικόνα του σήμερα...

  Δεν ξέρω αν πρέπει να χαμογελάω ή να δακρύζω. Έγιναν θολά έτσι τα πράγματα τριγύρω που ήρθε μια απόγνωση αλλά σαν λύτρωση. Αυτό που σε κάνει να παραδίδεις τα όπλα γιατί δεν αντέχεις άλλο τον πόλεμο. Μια έξαρση πριν μήνες με έφερε στο ζενίθ της δράσης.

Όταν όλα φαίνεται ότι πάνε προς το καλύτερο, η ελπίδα που τόσο αποτάσσομαι φωλιάζει σαν ιδέα, σαν κινητήρια δύναμη στο νου μου. Και βγήκα στο δρόμο με άλλους και έγραφα για όσα, εθελοτυφλώντας, περίμενα να γίνουν. Και ταξίδεψα στην ουτοπία που έμοιαζε τότε με πραγματικότητα η οποία πλησίαζε με τα μάτια ανοιχτά.

  Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι τα βήματά σου καθόλου τυχαία έφτασαν εκεί που εκπληρώνονται τα «αχ» της καρδιάς σου. Είναι η στιγμή που η πραγματικότητα ξεπερνά και την πιο ονειροπόλα φαντασία. Είναι η στιγμή που μια θάλασσα από σύννεφα απλώνεται κάτω από τα πόδια σου.

  Θετική ενέργεια: η εικονική αυτοπραγμάτωση και η νομιζόμενη άμυνα των ατόμων που βλέπουν παντού απειλές και εχθρούς, και πιστεύουν ότι τα ξορκίζουν πείθοντας τον κόσμο ότι περνάνε και νιώθουν τέλεια. Κάτι σαν το «είμαι καλά, περνάω μια χαρά, θέλω να του πεις ψέματα» της Πέγκυς Ζήνα.

Όλα είναι εντάξει επειδή έτσι αποφάσισαν να δηλώσουν. Και γύρω-γύρω πέφτουν βόμβες και μαχαιρώματα. Από συναισθηματικό καταφύγιο, το δόγμα της θετικής ενέργειας έχει εξελιχθεί σε ολόκληρο σύστημα σκέψης και αντίληψης, που ασυλλόγιστα εξωραΐζει και την πιο σκατένια πτυχή των πραγμάτων, προς όφελος της νηπιακής ψυχολογίας του εκάστοτε θιασώτη της.

Για κάποιους ανθρώπους είναι απλώς αδύνατο να αποδεχτούν ότι πέρα από τις καλές, υπάρχουν και οι πραγματικά αισχρές, ανυπόφορες, ελεεινές στιγμές στη ζωή. Και τέλος. Χωρίς ελαφρυντικά, χωρίς περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Plain shit. Αντιδραστικά, και σε πλήρη άρνηση όντες, επιλέγουν όχι να διδαχθούν κάτι από την ατυχία, αλλά να τη μεταμφιέσουν σε κάτι αισιόδοξο, λες και τα λόγια με τα οποία περιβάλλεται μία μαλακία θα την κάνουν λιγότερο μαλακία.

  «Οι διαπροσωπικές σχέσεις πέρασαν σε νέο επίπεδο και η προθυμία μας να ξεμπροστιάζουμε κάθε τι προσωπικό και ιδιωτικό μας, χωρίς κανένας να μας υποχρεώνει άμεσα έγινε και αυτό αυτονόητο. Πλέον δε φωτογραφιζόμαστε για την ανάμνηση μιας ωραίας στιγμής, αλλά για να προβάλλουμε τις φωτογραφίες μας στο Facebook, ξορκίζοντας ανασφάλειες και ταΐζοντας τη ματαιοδοξία του ασήμαντου στα σημαντικά εαυτού μας.

Ανέραστη διαδικασία κάθε φωτογραφία, κρύα, υποκριτική διαδικασία. Μέχρι χθες περπατούσαμε στο δρόμο αποπνέοντας ο ένας στον άλλο μυστήριο και γοητεία για αυτό που μέσα μας κρυμμένο μας έκανε δεκαδικούς πολύπλοκους, σήμερα όλοι ακέραιοι απολαμβάνουμε το μεγαλείο της απολυτότητας και μεγαλοπιανόμαστε πίσω από ηλεκτρονικά προφίλ, ενός εαυτού που η κοινωνία μας ζήτησε να έχουμε». [ Δυνατό Μυρμήγκι ]

  Κι αν βγήκαμε από τις σπηλιές, πόσα βήματα μακριά περπατήσαμε; Κι αν κατεβήκαμε από τα δέντρα, πόσα πνευματικά επίπεδα ανεβήκαμε; Κι αν από πίθηκοι εξελιχθήκαμε σε ανθρώπινα όντα, πόσο απέχουμε τώρα από αγελαίες και ζωώδεις συμπεριφορές, ατομικά και συλλογικά;

Το περιβάλλον και η διατροφή, η σύγχρονη κοινωνία, η τεχνολογία και η τηλεόραση, το χρήμα, η θρησκεία και ο πόλεμος, στη διάρκεια της εξελικτικής πορείας του ανθρώπινου είδους πάνω στον πλανήτη, σε εικόνες και σκίτσα…

  Ένα μικρό πουλί πετούσε νότια για να αποφύγει τον χειμώνα. Έκανε πολύ κρύο, το πουλάκι πάγωσε και έπεσε στο έδαφος σε ένα μεγάλο αγρό. Ενώ έτρεμε εκεί, ήλθε μια αγελάδα και κόπρισε επάνω του.

Καθώς το παγωμένο πουλάκι ήταν μέσα στον σωρό της κοπριάς, διαπίστωσε ότι ζεστάθηκε. Η κοπριά το ξεπάγωσε. Καθώς λοιπόν ήταν ζεστό και χαρούμενο, άρχισε να κελαηδά.

Μια περαστική γάτα άκουσε το κελάηδημα και έτρεξε να δει από πού προέρχονταν. Ακολουθώντας τον ήχο, η γάτα βρήκε το πουλάκι στην στοίβα της κοπριάς, και αμέσως το άρπαξε και το έφαγε.

Ηθικά διδάγματα της ιστορίας:
(1) Όποιος σε χέζει δεν είναι απαραίτητα εχθρός σου.
(2) Όποιος σε βγάζει από τα σκατά δεν είναι απαραίτητα φίλος σου.
(3) Και όταν είσαι μέσα στα σκατά, είναι καλύτερο να κρατάς το στόμα σου κλειστό.

(…) Καμιά φορά, η απομόνωση που αναγκάζεσαι να υποστείς, η απομάκρυνση απ' τους θορύβους μιας ανθρωποφάγας «κοινωνικότητας», η πνευματικότητα, η περισυλλογή κι αυτό-συγκέντρωση, σε φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό σου, ξεπαγώνουν το πνεύμα σου και σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις τις δικές σου αλήθειες, που μπλέχτηκαν στα ψέματα των άλλων. Τότε μη σκεφτείς μόνο τον χειμώνα και τη γάτα. Σκέψου και τα ζεστά κόπρανα της αγελάδας∙ όχι σαν κατάρα, αλλά σαν έναν τρόπο να σιωπήσεις και να σκεφτείς.

Από το anarchypress.gr.

  Κάθε Τρίτη στο socomic.gr, ο σκιτσογράφος «Έκτορας» με τη σειρά του «Ανελκυστήρας», προβληματίζεται και μας προβληματίζει… διαλογικά σκιτσάροντας με έξυπνο και δηκτικό χιούμορ. Ακολουθούν σκίτσα για την πολιτική, τον έρωτα, την ιδιοκτησία, την κρατική βία, τη φιλία και πολλά άλλα. Γιατί ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος μόνο όταν δεν αποφεύγει να κοιτάξει τον καθρέφτη του· και δεν τον σπάζει...


Μέρος 2ο


Αν (δεν) ψηφίσεις

  «Η συγχώρηση επιστρέφει σε αυτόν που τη δίδει, διώχνει το μίσος, διώχνει την εκδίκηση, στερεώνει τη δικαιοσύνη, στερεώνει την κοινωνία. Δεν είναι απλή, δεν είναι εύκολη. Αλλά την έχουμε ανάγκη». [ Νίκος Ξυδάκης ]

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood