Εκδόσεις: Άγκυρα
Έτος: 2002

Πριν από λίγο καιρό ακόμα, έλεγα πως ήσουν «καθυστερημένος». Πως αυτή την καθυστέρηση, θα την προλάβαινες, θα την ξεπερνούσες. Σαν τα αεροπλάνα που πετούν προς τον ήλιο αφού τρύπησαν τα σύννεφα.

Τώρα φοβάμαι λιγότερο τις λέξεις. Είσαι προβληματικός, άτομο με ειδικές ανάγκες. Και τι σημασία έχει αυτό, αφού ο μπαμπάς σου κι εγώ είμαστε ευτυχισμένοι μαζί σου; Αφού είμαστε περήφανοι για σένα, για την παραμικρή σου πρόοδο, όπως θα ήταν οποιοσδήποτε άλλος γονιός;

Είναι φορές που πονάει αυτό. Σαν χρόνια αρρώστια που την άρπαξα μαζί σου, στη γέννα. Μια παραξενιά, μια ύποπτη ιδιορρυθμία.

Όταν μας κοιτάζουν αδιάκριτα, στο δρόμο, στα μαγαζιά, στο λεωφορείο, στην πλατεία, νιώθω κι εγώ άτομο με ειδικές ανάγκες.

Όταν οι άλλοι, «οι φυσιολογικοί», μας κοιτάζουν κατά πρόσωπο, εσένα κι εμένα, νιώθω να με κρίνουν, ένοχη. Θύμα επίσης μιας σιωπηρής μομφής. Αν είσαι «α-φύσικος» στα μάτια των περαστικών, των εμπόρων, των αγνώστων, των περίεργων, των συμπονετικών, των υπεροπτικών, των σπλαχνικών, είναι γιατί δεν ήμουν ικανή να σε τραβήξω προς την ομαλότητα;

Τι νομίζουν αυτοί; Τι καταλαβαίνουν; Τι φαντάζονται; Πως είμαι «κακή μητέρα»; Πως είσαι ένα παιδί «χαλασμένο»; Δεν βλέπουν πως είσαι ένα παιδί; Πριν από όλα, ένα παιδί; Ένα ωραίο παιδί;

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood