Φιλολογική Έκδοση - Επιμέλεια  - Επίμετρο  -
Σημειώσεις:  Μιχαήλ Χ.  Ρέμπας

Θεσσαλονίκη, 2008

 

ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ
Έχουμ’ αιώνια το χαμένο. Ε. Ίψεν

Αν άλλοτε μ’ αγάπησες κι αν πια δε μ’ αγαπάς,
μες στην καρδιά μου η αγάπη σου πάντοτε η ίδια μένει.
Μ’ αρκεί στη θλίψη ν‘ αγαπάς της βαρυχειμωνιάς,
μι’ άνοιξη περασμένη.

Και τώρα μάταια αν ποθώ τα θεία σου φιλιά,
την αγκαλιά σου αν έχασα κι αν νοσταλγός σου μένω,
σ’ αυτό τον κόσμο πάντοτε - πικρή παρηγοριά -
μας μένει το χαμένο.

ΛΥΡΙΚΟ

Ήταν αλήθεια πως εζούσα
κάποια ζωή ξεχωριστή,
ζούσα όπως ήθελεν η Μούσα
κι όπως δεν ήθελε η ζωή.

Λοξά με κοίταζαν οι άλλοι
σα να με παίρναν για τρελό,
κι ήταν για με χαρά μεγάλη
μαζί τους πάντα να γελώ.

Μ’ αλήθεια, αν έχασα το νου μου
κι αν έχω τώρα τρελαθεί,
το ‘παθα, αχ άστρο τ’ ουρανού μου,
όταν επρόβαλες εσύ!…

ΜΙΣΟΣ

Τι μένει; Τι μένει;
Μια νύχτα γεμάτη φωνές την πόλη τυλίγει.
Οι δρόμοι είναι τρόμος. Για πάντα έχουν φύγει
οι αγαπημένοι.

Πέθαναν ετούτοι,
εκείνοι χαθήκαν.
Της νιότης τα πλούτη
εσβήσαν, σωθήκαν.
Κι εμείς συντριμμένοι
τραβάμε μοιραία το δρόμο που βγαίνει,
εκεί που κανείς δε γυρίζει.

Μας λύγισε η πείνα… Μας τσάκισε ο πόνος…
Μας έριξε κάτω κι εδώ μας πατάει
ο νόμος… ο νόμος…
Κανείς πια στη νύχτα δεν μας τραγουδάει
κανένας δυο λόγια γλυκά δεν μας λέει
η μάνα μας κλαίει.

Το στήθος μας πού ‘κλεισε τόσην αγάπη,
μας το ‘χει φουσκώσει το μίσος,
το μίσος που ανάβει πυρκαϊές μες στις χώρες
και φέρνει τις μπόρες…

Στυγνοί βρυκολάκοι, μ’ εχθρούς και με μίση
ζητάμε τα θύματα…
Η θάλασσα φτάνει… Ξεσπάνε τα κύματα…
Εμπρός… Να μια λύση.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood