Τα φύλλα και το παράθυρο, το λάθος εγώ.
Ψυχώσεις κι άλλα σκατά, αυτά που πρέπει να κάνει κανείς για τον εαυτό του για να είναι ελεύθερος, ίσως. Τα λόγια που δεν λέγονται, τα δέντρα που έχω στο κεφάλι, το γαμημένο ραδιόφωνο κι η ευτυχία.

Κάποτε αναρωτιέμαι για τις επιλογές μου.
Ποιός διάολος φυσάει κάποια ιδέα στο μυαλό; Τί είναι ανάγκη να ειπωθεί, ποιός νοιάζεται για το μέλλον της ανθρωπότητας και ποιός είναι ανθρωπότητα από 'μας; Πρέπει να γελάμε, να σκεφτόμαστε αισιόδοξα; Ποιό έγκλημα τιμωρείται, ποιό χαμόγελο νικάει το βαθύτερο πόνο, γιατί πονάει κάποιος όταν έχει ό,τι πόθησε κάποτε;

Ξέρω μια κοπέλα που πάλεψε τον καρκίνο μια στιγμή. Τί απέγινε μετά;
Ένας γέρος λέει να γράψω για τον κύκλο της ζωής.
Έρωτα, οικογένεια, θάνατο και πάλι απ' την αρχή.

Περνάω δίπλα από τα σπίτια στους δρόμους, κρυφοκοιτάω τις γριές που ταΐζουν ένα σκύλο,
μια γυναίκα που πλένει τ' αυτοκίνητό της, ένα ξένο που κλαίει καθώς τον βαστάνε δυο φίλοι του.
Προσπαθώ να μυρίσω τον απόηχο της αύρας του, μήπως κι ανακαλύψω την αιτία της οδύνης του.
Κι έπειτα εκείνη η σκέψη πως πρέπει ν' αγαπήσω πάλι τους δικούς μου ανθρώπους
για να νοιώθω πως έχω πατρίδα, μια δική μου μέρα μια άκαρδη φοβισμένη, να τη βρίζω να τη φτύνω.

Σαν χαλασμένος δέκτης, σαν μανιασμένη ορχήστρα που τυραννάει το χρόνο
σαν καραμέλα που συνθλίβεται κάτω από λιμασμένα σαγόνια...

Περισσότερα γι' αυτόν τον... "αλλιώτικο" δημιουργό εδώ.

  Ανοίγω το ραδιόφωνο και για άλλη μια φορά αναρωτιέμαι γιατί να παίζει κομμάτια δίχως ουσία, επαναλαμβανόμενα, χωρίς έμπνευση, χωρίς νόημα και με τόσο εύπεπτο περιορισμένο λεξιλόγιο; Πως γίνεται δισκογραφικές με παραγωγές σκουπίδια να βρίσκουν ακόμα το δρόμο για τα αυτιά των πολλών; Μια κοινωνία που την φορτώνουν με τόσα προβλήματα έχω την εντύπωση ότι έχει αφήσει τη μουσική της παιδεία σε δεύτερο ρόλο, δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι η πολιτισμική φθορά είναι μεγάλη.

Η μουσική είναι τρόπος ζωής και έκφρασης. Με τη μουσική ταξιδεύεις, ξεπερνάς πιο εύκολα ένα πρόβλημα και κουβαλάς μέσα σου μια μελωδία ή ένα στίχο. Μέσα στη σκέψη σου ανακατεύονται και τα ακούσματά σου και χωρίς να το ελέγχεις σε κάνουν πιο ήρεμο, πιο επιθετικό, πιο δυνατό, πιο αισιόδοξο και όμως τελικά στην εποχή μας πιο εύκολο, πιο συμβιβασμένο και πιο βουτηγμένο στη σκοτεινή σου άγνοια.

Όταν η μουσική που σου διδάσκει το ραδιόφωνο είναι μια επίδειξη μόδας και υπεροχής, με στίχο των δέκα λέξεων και μουσική χοντροκομμένη και κακοποιημένη, πως εσύ μετά να ξεχωρίσεις το ωραίο; Η μουσική είναι και συνήθεια, θέλει χρόνο για να την κατανοήσεις να την νιώσεις, θέλει χρόνο να τη συνδυάσεις με στιγμές σου καθημερινές και να γίνει κομμάτι της ζωής σου που σου δίνει χαρακτήρα και στήριγμα πάντα όταν το ζητήσεις.

Μία κοινωνία που επιθυμεί να αναπαράξει πολιτισμό, έχει υποχρέωση να κάνει σωστή χρήση της μουσικής, να διδάξει τη μουσική στους πολίτες της, να τους μάθει τη σπουδαιότητά της και να τους δώσει αντίληψη και άποψη για αυτό που ακούνε. Έχει αποδειχθεί ότι η μουσική εξημερώνει, θεραπεύει και κάνει τον άνθρωπο λιγότερο βίαιο.

Στην εποχή μας ο άνθρωπος έχει μέγιστη ανάγκη να έρθει κοντά στη μουσική, η καταθλιπτική κοινωνία πρέπει να βρει διεξόδους σε μουσικές που μιλάνε στη ψυχή, οι προβληματισμοί να βρουν νέους δρόμους από τα μονοπάτια που οι καλοπλεγμένες νότες ξέρουν να ανοίγουν. Ναι να κλείσουμε το ραδιόφωνο, να αναζητήσουμε μουσικές διαχρονικές, που γράφτηκαν με ψυχή και όχι για να στηρίξουν ένα φανταχτερό videoclip.

Ακόμα και στη μουσική δεχόμαστε πόλεμο, πολιτισμικό πόλεμο, ακόμα και εκεί απαιτείται προσπάθεια για να ακούσουν οι πολλοί πράγματα καινούργια, να τους γίνουν οικεία. Κλείστε τις πόρτες σας στις τηλεσαβούρες, σταματήστε να κακοποιήτε τον εαυτό σας, μάθετε να λέτε όχι, μάθετε να ψάχνετε αυτό που σας ταιριάζει, είμαστε ξεχωριστοί μέσα στο πλήθος, ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΣΤΕ!!!!!!

Από ramounsia.com.