Σκίτσο: Emrah Arikan

  «Ο έρωτας είναι η αξιότερη και πιο αληθινή στη φύση διαδικασία, θα ήθελα, λοιπόν, να απενοχοποιεί, να ευλογεί, να γεμίζει την καρδιά αθωότητα, καλοσύνη, παιδικότητα». [ Πέτρος Θεοτοκάτος ]

  Υπάρχει ο έρωτας που δεν περιμένει το ημερολόγιο για να εκφραστεί, αλλά καθημερινά κάνει τις ευχές πράξεις και τις προσφέρει χωρίς αφορμή ως δώρα. Που συστέλει και ενθαρρύνει, που αφήνεται και εμπνέει, που συντροφεύει και οδηγεί. Που κρύβεται, αδημονεί και εκρήγνυται. Στη στιγμή και την αναζήτηση, στην ενατένιση και την προσμονή, στη σκέψη και την επαφή. Ο έρωτας, δηλαδή, που ανακαλύπτεις και στα τραγούδια του Πέτρου Θεοτοκάτου…



  «Αισθάνομαι την πραγματικότητα με σωματικό πόνο. Γύρω δεν υπάρχει ατμόσφαιρα, αλλά τείχη που στενεύουν διαρκώς περισσότερο, τέλματα στα οποία βυθίζομαι ολοένα. Αναρχούμαι από τις αισθήσεις μου.

Η παραμικρότερη υπόθεση γίνεται τώρα σωστή περιπέτεια. Για να πω μια κοινή φράση, πρέπει να τη διανοηθώ σ’ όλη της την έκταση, στην ιστορική της θέση, στις αιτίες και τα αποτελέσματά της. Αλγεβρικές εξισώσεις τα βήματά μου». [ Φυγή - Κ. Καρυωτάκης ]



Του έρωτα - Μακρινά Ξαδέρφια 
Στίχοι - Μουσική: Θοδωρής Κοτονιάς | Δίσκος: Καλό ταξίδι (2008)

Ποιος μπόρεσε και κράτησε
τον έρωτα στα χέρια,
που ‘χει ατσάλινα σπαθιά
και κοφτερά μαχαίρια;

Που ‘χει φτερά και χάνεται
και πως να τον επιάσεις;
Θα σου ματώσει την καρδιά
και το μυαλό θα χάσεις.



  «Δε λες κουβέντα». Πρόκειται για τη νέα δουλειά του Thomas Kunstler. Είναι μια animation ταινία εμπνευσμένη από την Ελλάδα του μεσοπολέμου, το κυνήγι από την αστυνομία,  τον έρωτα, τη μουσική και τα ρεμπετάδικα, και την ασυμβίβαστη μουσική. [ TVXS ]



Κάθετος ορίζοντας - Βαβυλώνα
Στίχοι: Φύλακας - Μουσική: Βαβυλώνα | Δίσκος: Τα τέρατα παίζουν ακόμα (2001)

Παίζουμε για όσους κατοικούν πάνω σ’ αυτή τη γη,
την ίδια γη με εμάς.
Για όλους αυτούς που υπάρχει κάθετος ορίζοντας
και ζούνε μέχρι το τέλος ελπίζοντας πως κάποια μέρα
όλοι θα δουν πως αναπνέουμε τον ίδιο αέρα,
ότι μας γέννησε μητέρα μια ουράνια σφαίρα
σε μια οικογένεια χωρίς ιεραρχία,
όλα τα χρώματα θα μπουν στα ίδια δοχεία.



Σκίτσο: Elena Ospina

«Χορεύω με μάτια κλειστά,
με τα χέρια απλωμένα!
Σε χίλιους κύκλους το κορμί μου
χαράζει τον αέρα με λέξεις,
γράφοντας και πάλι μια σύγχρονη τραγωδία:
Η Εκάβη, η Μήδεια εγώ,
η Ηλέκτρα, η Κασσάνδρα εγώ,
Πηνελόπη και Ελένη εγώ!
Χορεύω, με τα μάτια κλειστά·
είμαι μάνα, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι αδελφή, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι ερωμένη, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι γυναίκα! Πάντα!
Χορεύω με τα χέρια απλωμένα,
βουβά, τραγικά, απελπισμένα!»
Γυναίκα εγώ - Ηλέκτρα Στρατωνίου



  «Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι από το συγκρότημα «Social Waste» το «Φράουλες στη Μανωλάδα». Μου αρέσει για το μήνυμα που σου περνάει και για τη μουσική του. Το τραγούδι λέει για τις φράουλες στη Μανωλάδα που δουλεύουν μετανάστες-πρόσφυγες για ένα κομμάτι ψωμί στη κυριολεξία.

Ένα άλλο τραγούδι είναι το Γκουατανάμο. Μ’ αρέσει που είναι σε πολλές γλώσσες Ελληνικά, Αγγλικά και σε άλλες γλώσσες. Μιλάει για την φυλακή στην Αμερική». [ Social Waste ]



Για κάποιους, η Μουσική...

- ξυπνά στην καρδιά τον πόθο των ωραίων πράξεων [ Πυθαγόρας ]
- εφευρέθηκε για να επιβεβαιώσει την ανθρώπινη μοναξιά [ Λώρενς Ντάρελ ]
- ξεπλένει από την ψυχή τη σκόνη της καθημερινότητας [ Berthold Auerbach ]
- είναι ο καλύτερος τρόπος που έχουμε για να χωνεύουμε το χρόνο [ W.H. Auden ]
- δίνει ζωή στα όνειρα από τη μια μεριά και παρασταίνει τη ζωή σαν όνειρο από την άλλη
[ Μανώλης Καλομοίρης ].

...Για εσάς;



Πέταξε την πέτρα που κρατάς - Ορέστης Ντάντος 
Στίχοι - Μουσική: Ορέστης Ντάντος | Δίσκος: Τελευταία ανατολή (2012)

Τι ειν’ ο χρόνος, τι ειν’ ο χρόνος; Τρόπος να μετριέται ο πόνος,
όποιος θέλει ελευθερία πρέπει και ν’ αντέχει μόνος.
Θες στ’ αλήθεια την αλήθεια; Η ζωή είναι ηλίθια,
βοηθάει αυτούς που δέρνουν πάντα να τα καταφέρνουν.
Και γιατί να προσποιούμαι πως μ’ αρέσει αυτό που ζούμε;
Κάτι τέτοιες ώρες πάνω, να ‘χα κότσια να την κάνω.

Βρίσκω τρόπους, βρίσκω τρόπους ν’ αποφεύγω τους ανθρώπους,
όσο πιο μακριά τους τρέχω, σώζω ό,τι ανθρώπινο έχω.
Άφεση μόνο απ’ τα αστέρια, όχι απ' τα δικά τους χέρια,
αν στον ουρανό έχει θέση, κι αν δεχτεί να με χωρέσει.
Στο δικό μου τον αγώνα ρίχνω εγώ τα δακρυγόνα,
κλαίω επίτηδες καρδιά μου, να δροσίζω τα όνειρά μου.

Δεν περνάει, δεν περνάει το κακό που κυβερνάει,
θέλει κι άλλο, θέλει κι άλλο για το γλέντι το μεγάλο.
Στο δικό μου τον αγώνα ρίχνω εγώ τα δακρυγόνα,
κλαίω επίτηδες καρδιά μου, να δροσίζω τα όνειρά μου.
Καίγονται κι αυτό το βράδυ στα οδοφράγματα οι κάδοι,
άντε να καείς ψυχή μου, να τους πνίξουν οι καπνοί μου.

Γυρνάς, κοιτάς, γελάς,
πέταξε την πέτρα που κρατάς
σ’ αυτούς, σε ‘μας.
Πήγαινε και σώσε ό,τι αγαπάς
γι’ αυτούς, για ‘μας.



  «Ο Νεοέλληνας παραμένει ένα μικρό, κακομαθημένο παιδί, που μεγάλωσε σ' ένα σπίτι δίχως καθρέπτες. Δεν έχει μάθει μέχρι τώρα (και δε θα μάθει ποτέ) να παρατηρεί την αντανάκλασή του ή να κοιτά κατάματα τα λάθη του. Για την ακρίβεια, κατά το Νεοέλληνα, ο ίδιος δεν κάνει ΠΟΤΕ λάθη. Υπεύθυνοι για όλα τα δεινά που του συμβαίνουν είναι πάντα «οι άλλοι». [ Φιλία Γεωργούδη ]

 «Ο σεβασμός προς το διπλανό είναι κάτι που ο Ελληνάρας το θεωρεί καθωσπρεπισμό και υποκρισία. Εύκολα μπορεί να κατηγορηθείς ως ψευτοκουλτουριάρης αν τα ενδιαφέροντά σου και οι αντιλήψεις σου διαφέρουν από αυτές του μέσου ατόμου. (...)

Μόνοι μας απαξιώνουμε τον εαυτό μας μέσα στην ίδια μας τη χώρα, παραδεχόμαστε ότι είμαστε Έλληνες των δέντρων, είμαστε όμως και περήφανοι λόγω ετικέτας. Μάθαμε να συντηρούμε τη βιτρίνα και ξεχάσαμε να ανανεώσουμε το εμπόρευμα.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood