Κατάσταση που τραυμάτιζε το σοσιαλιστικό του όνειρο, γιατί όπως σου είπα, αν και καθοδήγα και πολιτικός, πολύ καλός και έξυπνος άνθρωπος, δεν μπορούσε να φανταστεί τη σοσιαλιστική κοινωνία σαν ένα μεγάλο στρατόπεδο, όπου στο κέντρο θα έκλεινε όλους τους «άτακτους» ερωτικά ανθρώπους… Αλλά ούτε και κατάλαβε ποτέ, νομίζω, πως η υποταγή της ερωτικής επιθυμίας στην «ηθική», όχι μόνο δεν είχε καμιά σχέση με την επανάσταση, αλλά αντίθετα την πρόδινε στην πιο θεμελιακή της αλήθεια, την ελευθερία του ατόμου…

* * *

  Λέει ο Σάββας, καλά, ρε σεις, τι σκατά τον επαναστάτη μού παριστάνετε, όταν για διάφορα πράγματα θυσιάσατε το πιο όμορφο στοιχείο της ζωής και της ανθρώπινης επικοινωνίας, τον έρωτα; Ξέρετε, ρε μαλάκες, ότι ο άνθρωπος από τα δεκατρία του ως τα βαθιά γεράματα, όπως λέει και η επιστήμη, μπορεί να κάνει κάθε μέρα έρωτα; Και γιατί άλλο, αλήθεια, θα την κάνετε την επανάσταση, ρε, αν όχι για να ξαναδώσετε στη ζωή τα δικαιώματά της, να την κάνετε χαρά, παιχνίδι, φαντασία, έρωτα; Πώς τη βλέπετε δηλαδή τη μελλοντική ευτυχία του ανθρώπου με περισσότερα «αγαθά»;

* * *

  Και βέβαια, ως ερωτικός άνθρωπος, ήταν αδύνατο να παραμείνει για πολύ μέσα στα κομματικά πλαίσια, που λένε, δηλαδή στην απουσία της έκπληξης και της δυνατότητας του απροόπτου, όταν μάλιστα την ιστορία δεν τη ζεις ακαδημαϊκά, που λένε, αλλά ερωτικά, δηλαδή ζεις κάθε μέρα με το θάνατο. Γιατί, αλήθεια, τι άλλο είναι ο έρωτας παρά η γέννηση ενός θανάτου; Γι' αυτό είναι και απόλυτος και καταλυτικός και απελευθερωτικός και αδιέξοδος…

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;», εκδόσεις Γράμματα.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood