Η ιστορία-στρατιωτική δικτατορία του Μουαμάρ Καντάφι ολοκληρώθηκε με τον θάνατό του στις 20.10.11. Σε δύο παλαιότερα κείμενα του ιστότοπου (εδώ και εδώ) καταγράφησαν οι γεωπολιτικοί-οικονομικοί λόγοι, για τους οποίους η ένοπλη εξέγερση μέρους του λιβυκού λαού, μετατράπηκε αστραπιαία σε «ανθρωπιστική επέμβαση» (=στρατιωτική εισβολή) Αμερικανών, Γάλλων, Βρετανών και λοιπών «συμμάχων» επί λιβυκού εδάφους.

Ακολουθούν ορισμένα αποσπάσματα από το άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου «Ο νέος χάρτης του πετρελαίου στη Λιβύη», στο οποίο περιγράφονται αναλυτικά τα οικονομικά σχέδια και οι βλέψεις Ευρωπαίων και Αμερικανών «ανά την υφήλιο εκδημοκρατιστών»…

«(...) Ο κόσμος του πετρελαίου είχε εγκαταλείψει οριστικά τον Καντάφι και το μόνο που χρειαζόταν πλέον ήταν η ενίσχυση των νατοϊκών βομβαρδισμών, ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη.

Όπως προκύπτει από τηλεγραφήματα Αμερικανών διπλωματών, τα οποία ήρθαν πρόσφατα στο φως μέσω του WikiLeaks, η Ουάσιγκτον επιθυμούσε εδώ και χρόνια την απομάκρυνση του Καντάφι, καθώς το διπλωματικό άνοιγμα που είχε πραγματοποιηθεί το 2004, επί προεδρίας Μπους, δεν είχε αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα για τις αμερικανικές εταιρείες. Στα τηλεγραφήματά τους ανώτατοι διπλωμάτες μιλούσαν για «ενεργεια­κό εθνικισμό» του καθεστώτος και σημείωναν με νόημα ότι ο Καντάφι είχε απειλήσει αρκετές φορές να εθνικοποιήσει εγκαταστάσεις ξένων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της ενέργειας.

(…) Με το Λίβυο ηγέτη και την οικογένειά του να βρίσκονται οριστικά εκτός παιχνιδιού, η ενεργειακή πίτα μιας χώρας, που παράγει 1,6 εκατ. βαρέλια πετρελαίου την ημέρα, έπρεπε να μοιραστεί εκ νέου. Μόνο που αυτή τη φορά η Ουάσιγκτον έπρεπε να λάβει σοβαρά υπόψη και τις επιθυμίες των πάλαι ποτέ αποικιακών δυνάμεων της Βόρειας Αφρικής.

(…) Μεγάλοι χαμένοι στο μοίρασμα της ενεργειακής πίτας της Λιβύης φαίνεται να είναι η Ρωσία, η Κίνα και η Βραζιλία, τρεις χώρες που εναντιώθηκαν τόσο στις κυρώσεις όσο και στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς από τις νατοϊκές δυνάμεις. Ο εκπρόσωπος της Arabian Gulf Oil Company, της λιβυκής εταιρείας πετρελαίου που ελέγχουν οι αντάρτες, ήταν σαφής στην τοποθέτησή του για τις τρεις αυτές χώρες: «Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με εταιρείες από χώρες της Δύσης, όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία. Ίσως, όμως, να έχουμε ορισμένα πολιτικά ζητήματα με τους Ρώσους, τους Κινέζους και τους Βραζιλιάνους».

(…) Παρά το γεγονός ότι η νατοϊκή επιδρομή εξυπηρέτησε άμεσα τα συμφέροντα συγκεκριμένων αμερικανικών εταιρειών, που διαμαρτύρονταν εδώ και χρόνια για τη συμπεριφορά του Καντάφι, η Ουάσιγκτον έχει πολύ σημαντικότερους λόγους για να παρέμβει στο μοίρασμα της ενεργειακής πίτας. Και σε αυτή την περίπτωση το ενδιαφέρον του Λευκού Οίκου δεν εστιάζει στην εξασφάλιση συνεχούς ροής πετρελαίου προς τις ΗΠΑ –το λιβυκό πετρέλαιο καλύπτει μόλις το 1% των εισαγωγών στην Αμερική–, αλλά στον ενεργειακό έλεγχο της Ευρώπης. Η Λιβύη παρέμενε μια από τις εναπομείνασες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες του ευρύτερου αραβικού και ισλαμικού κόσμου που δεν βρισκόταν υπό την άμεση γεωπολιτική επιρροή των ΗΠΑ. Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι αρκετές ευρωπαϊκές εταιρείες εξασφάλισαν ήδη τα συμβόλαια της επόμενης ημέρας σε βάθος χρόνου, είναι πολύ πιθανό ότι η Ευρώπη έχασε ένα ακόμη τμήμα της ενεργειακής της αυτονομίας»...

Κάπως έτσι λοιπόν, η χώρα της Λιβύης προστίθεται στις χώρες όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν, που από πρώην φίλιες και συνεργάτιδες δυνάμεις, εξελίχθηκαν εν μέσω λίγων νυκτών σε «εχθρούς της ανθρωπότητας». Και είναι οργής άξιο πόσο θράσος χωράει στα εξουσιαστικά άντερα, όταν στη Συρία οι δολοφονημένοι διαδηλωτές απ’ τον Μάρτιο μέχρι σήμερα φτάνουν πλέον τις 2000(!) , αλλά κανείς δεν ανασαίνει για «ανθρωπισμό και δημοκρατία».

Κλείνοντας, όμως, και επιστρέφοντας στα της Λιβύης, ο πόλεμος στη χώρα αυτή είχε και μια ιδιαιτερότητα: δεν είχε νεκρούς! Δεν εξηγούνται αλλιώς οι μηδαμινές –αν όχι ανύπαρκτες– αναφορές των ελληνικών ΜΜΕ σε ανθρώπινα θύματα (σχετικές αναφορές  εδώ και  εδώ)…

Σημείωση/διευκρίνηση: ο Καντάφι ήταν δικτάτορας (αν και με ορισμένες ιδιαιτερότητες αρχικά), με ό,τι αυτό συνεπάγεται για ένα κράτος και την κοινωνία του. Ήταν όμως δικτάτορας ΠΑΝΤΑ και όχι μόνο τους τελευταίους (του) μήνες! Τιμή και περηφάνεια σε όποιον στέκεται όρθιος και μάχεται τις κάθε είδους δικτατορίες του τόπου του και μακάρι ο λιβυκός λαός να σταθεί απέναντι και στους νέους οικονομικούς δυνάστες των εδαφών του…

histologion-gr.blogspot.com

thepressproject.gr

parallhlografos.wordpress.com