...Με αφορμή την πρόσφατη "αποχώρηση" των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, παρουσιάζεται το πρώτο βίντεο δημιουργίας του aksioprepeiakantoxh.com. Περιλαμβάνει εικόνες από την εμπόλεμη καθημερινότητα στις χώρες του Αφγανιστάν και του Ιράκ μετά την στρατιωτική εισβολή των Η.Π.Α και του ΝΑΤΟ εδώ και μια δεκαετία.

Χιλιάδες στρατιώτες και άμαχος πληθυσμός έπεσαν και πέφτουν νεκροί, ενώ πολλοί περισσότεροι τραυματίζονται ισοβίως, στο επαίσχυντο όνομα των «ειρηνευτικών πολέμων για τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών». Αφορμή, το φάντασμα της "τρομοκρατίας", αιτία πάντα, το πετρέλαιο, τα ναρκωτικά, το χρήμα. Προωθείστε το αν πιστεύετε ότι αξίζει...

  Η ιστορία-στρατιωτική δικτατορία του Μουαμάρ Καντάφι ολοκληρώθηκε με τον θάνατό του στις 20.10.11. Σε δύο παλαιότερα κείμενα του ιστότοπου (εδώ και εδώ) καταγράφησαν οι γεωπολιτικοί-οικονομικοί λόγοι, για τους οποίους η ένοπλη εξέγερση μέρους του λιβυκού λαού, μετατράπηκε αστραπιαία σε «ανθρωπιστική επέμβαση» (=στρατιωτική εισβολή) Αμερικανών, Γάλλων, Βρετανών και λοιπών «συμμάχων» επί λιβυκού εδάφους.

Ακολουθούν ορισμένα αποσπάσματα από το άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου «Ο νέος χάρτης του πετρελαίου στη Λιβύη», στο οποίο περιγράφονται αναλυτικά τα οικονομικά σχέδια και οι βλέψεις Ευρωπαίων και Αμερικανών «ανά την υφήλιο εκδημοκρατιστών»…

«(...) Ο κόσμος του πετρελαίου είχε εγκαταλείψει οριστικά τον Καντάφι και το μόνο που χρειαζόταν πλέον ήταν η ενίσχυση των νατοϊκών βομβαρδισμών, ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη.

Όπως προκύπτει από τηλεγραφήματα Αμερικανών διπλωματών, τα οποία ήρθαν πρόσφατα στο φως μέσω του WikiLeaks, η Ουάσιγκτον επιθυμούσε εδώ και χρόνια την απομάκρυνση του Καντάφι, καθώς το διπλωματικό άνοιγμα που είχε πραγματοποιηθεί το 2004, επί προεδρίας Μπους, δεν είχε αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα για τις αμερικανικές εταιρείες. Στα τηλεγραφήματά τους ανώτατοι διπλωμάτες μιλούσαν για «ενεργεια­κό εθνικισμό» του καθεστώτος και σημείωναν με νόημα ότι ο Καντάφι είχε απειλήσει αρκετές φορές να εθνικοποιήσει εγκαταστάσεις ξένων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της ενέργειας.

  Άναυδος και βαθύτατα προβληματισμένος ως προς την πραγματική φύση της οικονομικής κρίσης μένει κανείς όταν ρίξει μια ματιά στα στοιχεία που δείχνουν ειδικές μελέτες: σε παγκόσμιο επίπεδο, ο αριθμός όσων έχουν περιουσία προς εκμετάλλευση (εξαιρείται δηλαδή το σπίτι που μένουν οι ίδιοι) που υπερβαίνει το 1 εκατομμύριο δολάρια... αυξήθηκε με την οικονομική κρίση!

Το 2010 δηλαδή αυτοί οι εκατομμυριούχοι ήταν περισσότεροι από το 2007, την τελευταία χρονιά πριν ξεσπάσει η κρίση! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και η συνολική περιουσία τους πέρυσι ήταν μεγαλύτερη παρά ποτέ!

Την ώρα δηλαδή που στην Ευρώπη οι μισθοί και οι συντάξεις υφίστανται βίαιες περικοπές σε ορισμένες χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Βαλτικές κ.λπ.) ή ηπιότερες σε άλλες (Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία), ο αριθμός των Ευρωπαίων εκατομμυριούχων αυξάνεται θεαματικά και η δική τους περιουσία ξεπερνά κάθε ιστορικό προηγούμενο.

Οι αριθμοί είναι αποστομωτικοί. Οι εκατομμυριούχοι σε δολάρια όπως τους ορίσαμε σε όλη τη Γη ανέρχονται πλέον σε 10,9 εκατομμύρια άτομα, ενώ το 2007 ήταν 10,1 εκατομμύρια και το 2004 μόλις 8,2 εκατομμύρια άτομα. Το 2009 ήταν 10 εκατομμύρια, αύξηση δηλαδή 9% σε έναν χρόνο.

Η συνολική τους περιουσία ανήλθε πέρυσι σε 42,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το 2007, πριν από την κρίση, ήταν 40,7 τρισεκατομμύρια και το 2004, τρία ακόμη χρόνια νωρίτερα, μόνο 30,7 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτά τα 42,7 τρισεκατομμύρια δολάρια είναι ασύλληπτο ποσό. Για να καταλάβει καλύτερα κανείς το μέγεθός του, αρκεί να πούμε ότι τα 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι της Γης παράγουν όλοι μαζί σε έναν χρόνο παγκόσμιο πλούτο 55 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό σημαίνει ότι το 0,15% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει τόσο πλούτο όσον παράγει το υπόλοιπο... 99,85% της ανθρωπότητας σε σχεδόν εννέα μήνες! Μιλάμε για απίστευτη άβυσσο στην κατανομή του κοινωνικού πλούτου.

   Σε προηγούμενη ανάρτηση [ Κτηνώδης "ανθρωπισμός" ] είδαμε το γενικό πλαίσιο των αιτιών που επέφερε την στρατιωτική εισβολή των «Δυτικών Συμμάχων» στις ενδολυβικές συγκρούσεις. Σε άρθρο του  Ρούσσου Βρανά  διαβάζουμε τα εξής αποκαλυπτικά δεδομένα: «Ήταν την περασμένη Τρίτη, υποστηρίζουν οι «Τάιµς της Ασίας», όταν σε συνέντευξή του στη γερμανική τηλεόραση, ο Καντάφι ξεκαθάρισε πως οι δυτικές πετρελαϊκές εταιρείες θα πρέπει να ξεχάσουν τα λιβυκά πετρέλαια.

Είπε: "∆εν εµπιστευόµαστε τις εταιρείες τους που συνωµότησαν εναντίον µας. Τα πετρελαϊκά µας συµβόλαια θα πάνε σε ρωσικές, κινεζικές και ινδικές εταιρείες", δηλαδή σε χώρες - µέλη της BRIC. ∆εν είναι λοιπόν τυχαίο που οι τέσσερις από τις πέντε αποχές στο ψήφισµα 1973 του ΟΗΕ προήλθαν από αυτές τις χώρες (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα)».

Λίγο πιο κάτω προσθέτει: «Η Λιβύη είναι η µεγαλύτερη πετρελαϊκή οικονοµία της Αφρικής, πιο µεγάλη ακόµη και από τη Νιγηρία και την Αλγερία. (…) Όταν ο Καντάφι απείλησε τις µεγάλες δυτικές εταιρείες, κατέστησε σαφές πως το παιχνίδι σύντοµα θα τελείωνε για τη γαλλική Total, την ιταλική ENI, τη βρετανική BP, την ισπανική Repsol, την ExxonMobil, τη Chevron, την Occidental Petroleum, την Hess και την Conoco Phillips, όχι όµως και για την κινεζική CNPC, η οποία απορροφά το 11% των λιβυκών εξαγωγών πετρελαίου.

Το 85% του λιβυκού πετρελαίου καταλήγει σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ύστερα από αυτό το «Who is who» γίνεται κατανοητό γιατί τα µεγάλα ευρωπαϊκά και αγγλοαµερικανικά πετρελαϊκά συµφέροντα έπρεπε να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στην «ανθρωπιστική επέµβαση. (…) Καθεµιά από τις χώρες που αντιπροσωπεύουν αυτά τα συµφέροντα έσπευσε να εξασφαλίσει µια θέση στη µετά Καντάφι εποχή».

  (...) Κύμα πολιτικής βίας αρχίζει να σαρώνει τις χώρες της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών αισθάνονται απόγνωση, οργή και έλλειψη κάθε ελπίδας πολιτικής διεξόδου. Οι κυβερνήσεις γκρεμίζουν αδίστακτα το κοινωνικό κράτος που γνωρίσαμε.

Σχίζουν το κοινωνικό συμβόλαιο βάσει του οποίου οι καπιταλιστικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης επέτρεψαν τη σταδιακή βελτίωση της ζωής του τεράστιου όγκου των εργαζομένων τουλάχιστον κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια. Ονομαστικά αυξανόμενοι μισθοί, δωρεάν παιδεία, δωρεάν υγεία, κοινωνικές παροχές - τα πάντα πλέον αμφισβητούνται. Τα πιο παρασιτικά και επιθετικά τμήματα του κεφαλαίου, αυτά του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ενσωματώνουν, καθυποτάσσουν και μεταλλάσσουν και το παραγωγικό κεφάλαιο και από κοινού επιδιώκουν να πάρουν τα πάντα πίσω από τους εργαζόμενους.

Δεξιές ή «σοσιαλιστικές» οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υποτάσσονται και ακολουθούν την ίδια πολιτική. Η δεξιά κυβέρνηση της Αγγλίας τριπλασιάζει τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια για να φράξει τον δρόμο προς αυτά στα παιδιά που προέρχονται από τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα. Οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις για να ξαναρίξουν τους λαούς τους στη φτώχεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, όταν πήγαιναν κατά εκατομμύρια μετανάστες στις χώρες της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης.

  Αν δεν υπήρχαν κομμουνιστές, τους κατασκεύαζαν. Σε όλα τα μήκη και πλάτη, στην πλάτη και στο μαλακό υπογάστριο της Σοβιετικής Ρωσίας. Για να 'χουν αντικείμενο οι υπηρεσίες τους, «δουλειά» οι χαφιέδες κάθε λογής, τάξης και βαθμίδας. (Παρα)στρατιωτικοί με γαλόνια, πράκτορες με πατέντα κι άλλοι, μυστικοί, ευκαιριακοί και χυδαίοι, στρατευμένοι στην υπόθεση "αντικομουνισμός".

Κράτη, κυβερνήσεις και κοινωνίες δεμένοι στο άρμα κι ο μακαρθισμός έκανε θραύση. Κι αν κάπου λιγόστευαν οι κομμουνιστές (Ελλάδα), έπρεπε να τους αυγατίσουν, «δουλειά» να μην τους λείψει. Σε επίπεδο ελεγχόμενο, αλλιώς, τα τανκς είχαν τις μηχανές αναμμένες.

Το' πε κάποτε και ο Ε. Βενιζέλος: «Ουαί εις την δεξιάν ,  εάν λείψει η αριστερά». Το επανέλαβε, χρόνια αργότερα, ο Γεώργιος Παπανδρέου, όταν στα γεράματά του.συνήλθε απ' το αντικομμουνιστικό του πάθος: «Χωρίς κομμουνιστάς, οι "εθνικόφρονες" θα μείνουν ανεπάγγελτοι».

   Τα χρόνια πέρασαν, καθεστώτα κατέρρευσαν κι κόσμος άλλαξε. Δεν υπάρχει εχθρός στοn ορίζοντα. Η Σοβιετική Ρωσία διαλύθηκε στα εξ ων την είχαν συνθέσει φανατικοί και ιδεολόγοι, που στην πορεία μαλάκωσαν κι έγιναν όργανα παχύδερμων που άραξαν στα άδυτα του Κρεμλίνου. Για να φτιάξουν τη «δημοκρατία» με τον φόβο του χωροφύλακα, τη δράση του χαφιέ και τον τρόμο του στρατοπέδου.

  «Είμαι πολύ χαρούμενος που ήμουν στο Twitter, όταν το Twitter έσβησε τον λογαριασμό των ανώνυμων χάκερ-ακτιβιστών. Αμέσως έκαναν άλλο λογαριασμό και ζήτησαν από το Twitter να επαναφέρει τον κανονικό τους λογαριασμό. Αυτό δεν συνέβη, οπότε ζήτησαν συγγνώμη από όλους μας και ξεκίνησαν επίθεση στο Twitter. Μέσα σε λίγα λεπτά, το Twitter -βλέποντας πως δέχεται επίθεση και όπου να 'ναι θα το κατεβάσουν- αναγκάστηκε να επαναφέρει τον παλιό τους λογαριασμό. Εντυπωσιάστηκα», έγραψε ο pitsirikos προ ημερών σχετικά με την υπόθεση του WikiLeaks, ενώ προηγουμένως στο ίδιο κείμενο προτρέπει:

«Οι χάκερ-ακτιβιστές κατάφεραν να θέσουν εκτός λειτουργίας τα σάιτ πιστωτικών καρτών, οι οποίες αρνήθηκαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο Wikileaks. Αυτό θα πρέπει να κάνουμε και εμείς. Θα πρέπει να θέσουμε εκτός λειτουργίας τα σάιτ των τραπεζών, των πολιτικών, της Αστυνομίας και όποιου άλλου δείχνει… παραβατική συμπεριφορά.

Είναι χρήσιμες οι πορείες και οι διαδηλώσεις, αλλά εξίσου χρήσιμος είναι ο πόλεμος στο διαδίκτυο. Πρέπει να εκσυγχρονιστούμε – δεν γίνεται δουλειά μόνο με το περπάτημα και τα συνθήματα.