«Δόξα τω Θεώ που βρήκαμε τον Παπαδήμο», αναφώνησε ο Πρετεντέρης στο δελτίο (ασυν)ειδήσεων του MEGA. Και πώς να μη τον δοξάζουμε δηλαδή, όταν μετά το «κάψμο» του πολύ(βιο)μήχανου Βγενόπουλου, είχαμε ξεμείνει από Σωτήρες-Μπερλουσκόνηδες;!

Είναι να τη δοξάζεις και την «Δημοκρατία» τους και τους τηλεοπτικούς υπερασπιστές της –πολιτικάντηδες και δημοσιοπλάνους– όταν οι νόμοι τους τους ορίζουν ταυτόχρονα κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση (είναι ο λόγος της βουλευτικής παραίτησης Αβραμόπουλου).

Είναι να τη δοξάζεις, γιατί κάπου ανάμεσα «στο παρά πέντε της εθνικής Χρεοκοπίας» και το «ιστορικό βήμα της εθνικής Σωτηρίας», οι βο(υ)λευτές εκ των σωτήριων κομμάτων ψήφιζαν από κοινού νομοσχέδια για νομιμοποίηση αυθαίρετων «Υπεραγορών» (βλ. Mall Αμαρουσίου) και την επέκταση λειτουργίας λατομείων παράνομων και καταστροφικών για το περιβάλλον (βλ. Μπόμπολας).

Ακολουθούν ορισμένες (απλές) σκέψεις για τις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις…

Λουκάς Παπαδήμος

Το βιογραφικό του τα λέει όλα: αρχιμάγειρας μαζί με τον Κ. Σημίτη των πλαστών οικονομικών στοιχείων με τα οποία μας έχωσαν στο νόμισμα του Ευρώ (και για τα οποία τώρα μας κατηγορούν οι Ευρωπαίοι - δείτε αναλυτικά εδώ ), κατόρθωμα που μάλλον ανταμείφθηκε στη συνέχεια και διορίστηκε ως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ως το 2010, ένα από τα τρία μέρη δηλαδή της περίφημης… "Τρόικας" που μας «σώζει» τα τελευταία 2 χρόνια!

Επιπλέον, διατελούσε όλο το προηγούμενο διάστημα κορυφαίος σύμβουλος του ΓΑΠ επί των οικονομικών ζητημάτων και είναι ο ίδιος που μόλις δύο εβδομάδες πριν τασσόταν εναντίον του λεγόμενου «κουρέματος», κάτι που τώρα έρχεται «να διασφαλίσει ως πρωτεύουσας σημασίας συμφωνία»!

Με λίγα λόγια δηλαδή: το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας που είναι προς τις Ευρωπαϊκές Τράπεζες, το διαχειρίζεται σήμερα ένας… αρχιτραπεζίτης! Ακολουθεί ο επίλογος από σχετικό άρθρο στο enet.gr: "Ο κ. Λ. Παπαδήμος, εν κατακλείδι, ούτε φτωχοδιάβολος είναι ούτε ποτέ αναμείχθηκε με την εγχώρια διαπλοκή, που τόσο πολύ νοιάστηκε για τον ορισμό του ως πρωθυπουργού. Επέλεξε να είναι μάνατζερ της κυβερνώσας ελίτ, τώρα και με πολιτικό ρόλο στον τόπο του, επιβεβλημένος ίσως και μοιραίος πρώτα γι' αυτούς που συναίνεσαν για το διορισμό του".

Οι παγκοσμίων διαστάσεων περγαμινές του φυτευτού και μη εκλεγμένου τεχνο(τρομο)κράτη εδώ...

Νέα Πασοκοκρατία

Το μεγάλο όνειρο των Ελλήνων εφοπλιστάδων και μεγαλοεργολάβων εκδοτών… βιάστηκε μια μέρα! Αυτή η «Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας» δεν έγινε μετά από κάποιο εκλογικό αποτέλεσμα που δεν εξασφάλιζε μια κάποια κοινοβουλευτική αυτό(α)δυναμία και βεβαίως θα είχε μπροστά της όσο χρόνο χρειαζόταν με «νωπή λαϊκή εντολή», να εγκληματήσει σε βάρος του λαού χωρίς αντίπαλο. Τώρα μετά τα μαγικά κατορθώματα του ΓΑΠ, είναι «υποχρεωμένοι» να βιάσουν από κοινού ό,τι απέμεινε από μισθούς, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα (δηλ. απλά γκρεμίζοντας τα προσχήματα μία ώρα αρχύτερα) και να αδημονούν απλώς τι θα τους ξεβράσει «η εγκυμονούσα κάλπη». Αξίζει επίσης να διαβάσετε και το σύντομο άρθρο του Παντελή Μπουκάλα.

ΛΑ.ΟΣ. – Μπακογιάννη – Κουβέλης

Χοντρή πλάκα έπαθε και το κόμμα της κοινοβουλευτικής ενόργανης γυμναστικής (βλ. αέναες κωλοτούμπες στις θέσεις του)! Πού να ‘ξέρε ο Καρατζαφιόζης ότι οι οι πατριωτικές -τάχα- κορώνες περί «εθνικής συνεργασίας που φωνάζω δυο χρόνια τώρα!» θα γυρνούσαν και θα του έσκαγαν στη μάπα!

Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν κλήθηκε το ΛάΟΣ να πάρει θέση για ενδεχόμενη συμμετοχή του στη νέα κυβέρνηση, αρχικά δήλωνε «δικαίωση», στη συνέχεια «περισυλλογή», μετά κατηγόρησε για «επερχόμενο πλιάτσικο» και στο τέλος… δέχτηκε! Διαβάστε επίσης το αναλυτικό άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά απ' το rednotebook.gr, ένω μια ακόμη εκδοχή διατυπώνει και ο Πιτσιρίκος.

Τα τρία αυτά κομματίδια έχουν ένα κοινό: όλα επιζητούσαν έναν υπουργικό θώκο αλλά μετεκλογικά, όχι προεκλογικά και γι’ αυτό ζορίστηκαν τόσο να πάρουν μία θέση υπέρ ή κατά, ενώ τα δύο τελευταία ακόμη δεν είναι σίγουρα για το τι έχουν απαντήσαει. Πλέον ο (νεο)Έλληνας ψηφοφ(θ)όρος καλείται να αντιληφθεί τα περί πολιτικής διαφορετικότητας μεταξύ των τριών.

(κομματική) Αριστερά

Υπάρχει ένα φοιτητικό σύνθημα που λέει «Το πτώμα της Αριστεράς βρωμάει στη σχολή μου». Νομίζω πως μπορεί να γίνει κι αλλιώς: «Το πτώμα της Αριστεράς βρωμάει στη Βο(υ)λή τους». Το ερώτημα βέβαια είναι ένα: πολιτικά ανάξια ή ύποπτα… ανίκανη;

Κι ένα ρητορικό ερώτημα προς όλους τους «ανακουφισμένους» πολιτικάντηδες, δημοσιοκάφρους και τις μεσημεριανούδες: πώς στο διάολο το «πολιτικό σύστημα» ήταν τόσο καιρό «σάπιο, διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο» και τώρα έγινε «σωτήριο και υπερασπιστής του εθνικού συμφέροντος»;;;

Υ.Γ: "Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά", φωνάζανε οι Πασόκοι στις προεκλογικές συγκεντρώσεις τους όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αυτούς που καταργούν το πανεπιστημιακό Άσυλο και μοιράζονται τη συγκυβέρνηση με νοσταλγούς και αποθεωτές της Χούντας, πώς ακριβώς θα τους θυμούνται;

Και έχουμε πάντα στο μυαλό μας:

«Δεν ζούμε στην εποχή της Χούντας.
Ζούμε τη Χούντα της εποχής μας».

Διαβάστε επίσης:

Η κοινοβουλευτική «δημοκρατία», ένα παραμύθι για ηλίθιους