Μια δημοσιογράφος, η Angélique Kourounis, ερευνά για χρόνια την οργάνωση του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος «Χρυσή Αυγή». Η οικονομική κατάρρευση, η πολιτική αστάθεια και οι οικογενειακές σχέσεις έρχονται σε πρώτο πλάνο καθώς το ντοκυμανταίρ προσπαθεί να ανακαλύψει «τί έχουν στο κεφάλι τους οι Χρυσαυγίτες που παρουσιάζονται ως θύματα» του συστήματος.

Η Χρυσή Αυγή «ποτέ δεν κρύφτηκε», όσον αφορά στην ιδεολογία της. Η απήχησή της στις κάλπες μπορεί παλιότερα να ήταν απειροελάχιστη, όμως η συμβατότητα αυτής της ιδεολογίας με γερά παγιωμένες αντιλήψεις στην Ελλάδα - που καλλιεργούν πολλοί κληρικοί, τα περισσότερα ΜΜΕ και το πολιτικό σύστημα - αποτελεί το εύφορο έδαφος στο οποίο ανθεί η οργάνωση.

  Όταν έχουν φθαρεί τα πιο πιστά σου μεταμνημονιακά μαντρόσκυλα (Σώτη, Μανδραβέλης, Χωμενίδης κλπ.), πρέπει να βρεις ένα «φρέσκο» πρόσωπο να αναλάβει δράση εκεί που οι παλιότεροι μπούκωσαν.

Καταρχήν πρέπει να είναι ούλτρα αναγνωρίσιμο, ολίγον ακόμα άφθαρτο, στον γενικό πληθυσμό συμπαθές και αν μπορείς να τσιμπήσεις και απολιτίκ νεολαία, βάζοντας την μούρη του παντού, ακόμα καλυτέρα. Όμως πρέπει να είσαι προσεχτικός μην τον πετάξεις στην αρένα απότομα και τον κάψεις στο ζέσταμα. Οπότε χτίζεις σιγά-σιγά μια νέα πλατφόρμα ώστε να τον περάσεις στην επικαιρότητα. Και αυτό έγινε με τον Σάκη Ρουβά.

Στην αρχή με το καταπληκτικό βίντεο «όλοι μαζί περάσαμε δύσκολα» κατά την εβδομάδα του δημοψηφίσματος, μετά σαν πιστό κουτάβι δίπλα στην Βαρδινογιάννενα να «υποφέρει» μαζί με τους πρόσφυγες, όσο το αφεντικό του εμβολίαζε χωρίς καμιά ιατρική άδεια τα προσφυγόπουλα, σε διάφορα κοινωνικά γκαλά της κακιάς ώρας, και βέβαια βάζοντας τα κατάλληλα μιντιακά μέσα (την Καθημερινή π.χ. του Αλαφούζου, όπου άλλωστε έχει φιλοξενήσει και όλη την παλιά φουρνιά των ιπποτών των μνημονίων) ώστε να χτίσουν ένα νεο-πολιτικό προφίλ, μακριά από την παλιότερη περσόνα του γκλάμουρους και της ελαφρότητας της ποπ αδιαφορίας.

  Η συμπλήρωση ενός χρόνου από τον σχηματισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καθώς και οι πρώτες εκατό μέρες της δεύτερης διακυβέρνησής τους, επιβεβαιώνουν τις υποψίες όσων η καλοπιστία είχε όρια. Είναι πλέον προφανές ότι πρόκειται για μία πολιτικά ερμαφρόδιτη κυβέρνηση με οπορτουνιστική ηγεσία, της οποίας ο σκοπός δεν ήταν άλλος από την κατάληψη της εξουσίας - όταν είδε ότι αυτό ήταν εφικτό λόγω της ιδιαίτερης πολιτικής συγκυρίας.

Η νοοτροπία αυτή - η εξουσία για την εξουσία - είναι ξένη για την Αριστερά, αλλά η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου σε καμία περίπτωση δεν είναι μία αριστερή κυβέρνηση. Είναι ένα αριστεροδεξιό συνονθύλευμα με κύριο χαρακτηριστικό τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία.

  1 χρόνος «Αριστερά». Το «Νέο» απ’ το Παρελθόν, ο άνευ τσίπας Τσίπρας, η νέα συγκυβέρνηση με την παλιά συνταγή, το δημοψήφισμα, το Μνημόνιο που βάφτηκε κόκκινο, οι από-δεσμεύσεις, η ελπίδα που πέθανε πρώτη και ζήσαμε εμείς φτωχά κι αυτοί ακόμη πλουσιότερα… Σε 1+39 σκίτσα.

  Στις 8 Φεβρουαρίου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η Αυγή» η παραπάνω γελοιογραφία του Τάσου Αναστασίου. Τρεις ημέρες αργότερα η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών έστειλε επιστολή προς τη Διεύθυνση της εφημερίδας - η τελευταία υποστηρίζει πως δεν την έλαβε ποτέ -, η οποία ξεκινά και καταλήγει ως εξής:

«Μας προκάλεσε δυσάρεστη έκπληξη η γελοιογραφία του Τάσου Αναστασίου στη χθεσινή διαδικτυακή «Αυγή». Αντιλαμβανόμαστε πλήρως, πόσο μάλιστα μετά τα τραγικά γεγονότα του Παρισιού, την ελευθερία της έκφρασης ως σημαντική παράμετρο της δημοκρατίας. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να καταγγείλουμε το συγκεκριμένο σκίτσο ως αισχρό και προσβλητικό για την Κοινότητά μας». (…) «Εκφράζουμε λοιπόν το συναίσθημα που μας κυρίευσε όταν είδαμε το σκίτσο: ΝΤΡΟΠΗ».

  Το μόνο σίγουρο, τα τελευταία 5 χρόνια, είναι η πλήρης αποτυχία του μνημονιακού προγράμματος που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 25%, το χρέος ανέρχεται στο 185% του ΑΕΠ, η ανεργία βρίσκεται στο 27%, με περισσότερους από 1.200.000 ανθρώπους να έχουν χάσει τη δουλειά τους.

Επίσης το 60% των νέων είναι άνεργοι και το 30% των επιχειρήσεων έχουν κλείσει. Οι μισθοί μειώθηκαν κατά 40% και οι συντάξεις κατά 50%. Η φτώχεια χτυπάει την πόρτα όλο και περισσότερων ανθρώπων και από το 2009 το ποσοστό φτώχειας αυξήθηκε κατά 100% ενώ η παιδική φτώχεια αφορά το 41%.

Οι απώλειες των τραπεζικών καταθέσεων αγγίζουν τα 80 δισ. ευρώ και οι αντίστοιχες απώλειες για τα ασφαλιστικά ταμεία αγγίζουν τα 35 δισ. ευρώ. Τα νοικοκυριά που ζουν χωρίς ρεύμα αυξήθηκαν κατά 250% από το 2009 και πάνω από 250.000 νέοι επιστήμονες έχουν μεταναστεύσει. Τέλος, το πλουσιότερο 10% των Ελλήνων κατέχει πάνω από το 56% του πλούτου.

Από pitsirikos.net.

  Αυτοί είναι οι υπουργοί Πολιτισμού της Ελλάδας τα τελευταία σχεδόν 20 χρόνια. Ο νέος υπουργός - για την ακρίβεια «αναπληρωτής υπουργός» - είναι ο δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης. Άγνωστο πόσοι γνωρίζουν το επαγγελματικό ήθος που πρεσβεύει, αλλά σίγουρα θα ήμασταν καλύτερα σαν κοινωνία αν το γνώριζαν οι μισοί τουλάχιστον από όσους «γνώριζαν» όλους τους προκατόχους του.

Το γιατί ο Νίκος Ξυδάκης δεν είναι ένας απλός δημοσιογράφος που σχολιάζει την επικαιρότητα, μπορείτε να το διαπιστώσετε στις συχνές αναδημοσιεύσεις του ιστότοπου (βλ. εδώ) και σε όλα τα κείμενα του στο προσωπικό του «Βλέμμα».

Ο Νίκος Ξυδάκης εδώ και χρόνια κομίζει και υπερασπίζεται ταυτόχρονα, τον πολιτισμό στην Δημοσιογραφία. Ευελπιστούμε ότι θα προσπαθήσει το ίδιο και για τον Πολιτισμό στην Κοινωνία…

  1. Θυμάστε πότε και ποιο ήταν το πρώτο σας σκίτσο για το οποίο νιώσατε… υπερήφανος;

Το πρώτο σκιτσάκι μου που ένιωσα χαρά περισσότερο παρά υπερηφάνεια, ήταν πριν αρκετά χρόνια, πάνω από 25 νομίζω, όταν ήδη φοιτητής δημοσιεύτηκε ένα σκίτσο μου στην «Ελευθεροτυπία», στην στήλη «Φαντάρε που πας», σκιτσάκι για την στρατιωτική θητεία!!!

  2. Πόση ώρα μπορεί να απαιτήσει ένα σκίτσο από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι την τελική απεικόνισή της;

Η ώρα που κάνω για να συλλάβω μια ιδέα για γελοιογραφία, είναι από μία ώρα έως και περισσότερες, αλλά η καταγραφή της στο χαρτί και ο σχεδιασμός της δεν κάνει πάνω από μισή ωρίτσα!!

  3. Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η γελοιογραφική έμπνευση σε καθημερινή βάση;

Σε καθημερινή βάση η γελοιογραφική έμπνευση είναι αρκετά δύσκολη όταν δεν υπάρχουν σοβαρά και «πιασάρικα» γεγονότα και αρκετά εύκολη όταν η επικαιρότητα έχει αφθονία από πολιτικά και άλλα γεγονότα!!

ΣΥΡΙΖΑ

Όλα εδώ εκ-πληρώνονται.

Νέα Δημοκρατία

Ούτε «νέα», ούτε «δημοκρατία».

Χρυσή Αυγή

388.447 είναι οι τελειωμένοι αμόρφωτοι αρκουδιάρηδες εντός των ελληνικών συνόρων.

Το Ποτάμι

373.868 είναι οι τηλεθεατές που ενημερώνονται από το Mega, την Στεφανίδου, τον Κωστόπουλο και
τον Αναστασιάδη και αποφάσισαν να ψηφίσουν.

ΚΚΕ

Όσα 5% και να πάρει θα νιώθει πάντα «ενισχυμένο».

Ανεξάρτητοι Έλληνες

Το «ανεξάρτητοι» απ' το «ανεξέλεγκτοι» καμιά φορά απέχει λίγο, αλλά έχει μεγάλη διαφορά.

ΠΑΣΟΚ

Πασόκοι στην ψυχή, για πάντα στη Βουλή.

ΚΙΔΗΣΟ

152.230 είναι τα άτομα που επέλεξαν να αυτοχαρακτηριστούν ψηφίζοντας Γιώργο Α. Παπανδρέου.

  Στην προσπάθεια να απαντήσεις στο ερώτημα, «Τι θα ήταν το «Ποτάμι» χωρίς τον Σταύρο Θεοδωράκη;», καταλήγεις - όχι με ιδιαίτερη δυσκολία - στο συμπέρασμα πως θα έμοιαζε σαν…

Mega χωρίς Μπόμπολα και Ψυχάρη.
Ξέπλυμα υπουργών χωρίς «Πρωταγωνιστές».
Κεντροαριστερά χωρίς μιντιακά καθεστωτικούς «διανοούμενους».
Πολιτικός χιπτερισμός χωρίς απολιτίκ γυαλιά.
Γραφικότητα χωρίς σκηνοθεσία.
Άγιος Βασίλης χωρίς σακίδιο.

Δείτε επίσης:

Το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη σε σκίτσα… (μέρος 2ο)

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood