Εικόνα: Plasticobilism

  «Κανέναν άλλον δεν ένοιαξε ποτέ, όχι μόνον η επερχόμενη καταστροφή, αυτή πες ότι την έβλεπαν ως αντίτιμο της «ανάπτυξης», αλλά η εξοργιστική, τελείως αντιδημοκρατική διαδικασία λήψης των αποφάσεων. Δεν τους ένοιαζε που κανένας δεν τους ρωτούσε την άποψή τους για τον τόπο τους και για το μέλλον τους, αλλά σχεδίαζαν όλοι για αυτούς χωρίς αυτούς. Ποτέ δεν ξεσηκώθηκε κανείς για αυτόν τον λόγο.

Τώρα ξαφνικά, με αφορμή το προσφυγικό, δείχνουν να τους νοιάζει και απαιτούν να εισακούγεται η άποψή τους για το μέλλον το δικό τους και του τόπου τους, αυτό όμως δυστυχώς είναι ολοφάνερο ότι οφείλεται αποκλειστικά σε ξενοφοβικά και ρατσιστικά κίνητρα και σε στενά ωφελιμιστική προσέγγιση, που επιτάσσει τον εξοβελισμό και την εξόντωση των πιο αδύναμων και των μη εχόντων θέση εντός της κοινωνίας, παρά σε ξαφνική πολιτικοποίησή τους ή σε υγιές ενδιαφέρον για τον τόπο τους.



  «Τι είδους σκέψη καλλιεργείται στο σχολείο σε σχέση με το παρελθόν; Η ιστορία παρουσιάζεται στο εγχειρίδιο ως μια γραμμική διαδοχή γεγονότων, χωρίς ποτέ ο μαθητής να παρακινείται να θέσει τα ερωτήματα που πάντα θέτει ο ιστορικός στο παρελθόν: γιατί και πώς συνέβη κάτι; Η ιστορία ως τρόπος σκέψης και κατάκτησης γνώσης για το παρελθόν απονεκρώνεται, καθώς αντικαθίσταται από τη στείρα συσσώρευση πληροφοριών. Όταν επιχειρείται η εξήγηση των γεγονότων του παρελθόντος, τότε αυτή συχνά καταλήγει σε ηρωικά στερεότυπα, που λίγη σχέση έχουν με την ιστορική ερμηνεία. (…)



  Ορεινή Ελλάδα. Τόπος προικισμένος από τη φύση και αδικημένος από τους ανθρώπους. Οικισμοί, άλλοτε γαντζωμένοι σε βουνοπλαγιές σαν αετοφωλιές, κι άλλοτε κρυμμένοι μέσα σε χαράδρες και δάση. Χωριά χτισμένα από πέτρα, με τσίγκους ή κεραμίδια, που ίσα και τα διακρίνεις από μακριά, ενσωματωμένα αρμονικά στο φυσικό περιβάλλον.

Όλα έχουν από μια μοναδική ιστορία να σου διηγηθούν. Όλα έχουν κάτι από το ένδοξο παρελθόν τους για να καμαρώσουν. Χωριά με μαραζωμένο παρόν και αμφίβολο μέλλον. Έρημα χωριά, με λιγοστούς γέροντες που φυλάττουν Θερμοπύλες, κλειστά σχολεία, γήπεδα χορταριασμένα, που περιμένουν τους νέους που δεν ήρθαν ποτέ.

Ορεινά χωριά της Ελλάδας. Βυθισμένα στη σιωπή της εγκατάλειψης, που όμως εξακολουθούν να στέκονται εκεί, προκλητικά όμορφα, για να θυμίζουν στους νεότερους ότι υπάρχουν κι άλλοι τόποι όπου μπορεί να ζήσει το ανθρώπινο είδος. [ The Hiking Experience ]



  «Πόσο ικανοποιημένοι είστε από τη  εξυπηρέτηση του προσωπικού μας σήμερα;». Η ερώτηση στα ελληνικά (και στα αγγλικά παρακαλώ!), γραμμένη σ’ ένα stand δίπλα στα ταμεία, βρίσκεται σε κατάστημα γνωστής πολυεθνικής ρούχων. Έχει ιδιαίτερη σημασία η σημειολογία. Δίπλα στα ταμεία: πληρώνουν οι πελάτες και μετά αξιολογούν τους υπαλλήλους. Υπάρχουν τέσσερις επιλογές: πράσινο χαμόγελο, λαχανί ημιχαμόγελο, πορτοκαλί ημιγκριμάτσα, κόκκινη γκριμάτσα.

Η αξιολόγηση αφορά τα υποζύγια αυτού του κόσμου. Τους μισθωτούς σκλάβους, όχι του διευθυντές και ασφαλώς όχι τα αφεντικά.



  Μέσα στον ίδιο κοινωνικό χώρο υπάρχουν ομάδες που λειτουργούν με βάση διαφορετικά συστήματα αντιλήψεων. Η συνειδητοποίηση αυτών των διαφορών οδηγούν σε σύγχυση και χάος. Δεν είναι καθόλου εύκολο για ένα άτομο να τοποθετήσει τον εαυτό του απέναντι σε αυτές τις αλληλοσυγκρουόμενες αντιλήψεις.

Ο σκοπός της ύπαρξης της οικογένειας αναθεωρείται κι αυτό οδηγεί σε ανακατατάξεις όσον αφορά τους ρόλους και τους κανόνες συμπεριφοράς. Για να γίνει κατανοητός ο σκοπός της οικογένειας πρέπει να ειδωθεί σε συνάρτηση με τους σκοπούς ενός κοινωνικού συνόλου. Η λειτουργία του συστήματος της οικογένειας συντονίζεται με άλλα συστήματα, με τους σκοπούς και τους στόχους του όλου συστήματος ώστε να πραγματοποιούνται αυτοί οι σκοποί. Αλλαγές στους σκοπούς τους συστήματος επιφέρουν αλλαγές και στα επιμέρους συστήματα. Σε περιόδους κοινωνικών ανακατατάξεων δημιουργείται ανακολουθία σε όλα τα επίπεδα και στη σχέση μεταξύ τους. Οι ενέργειες ατόμων και ομάδων εξακολουθούν να διέπονται από ορισμένους κώδικες, αξίες και ρόλους που δεν ευνοούν πια αλλά αντίθετα δυσχεραίνουν τη λειτουργία τους γιατί δημιουργήθηκαν για να ανταποκριθούν στις ανάγκες μιας προηγούμενης φάσης.



Έχε το νου σου στο παιδί.

Ό,τι πιο σημαντικό, ουσιαστικό και συγκινητικό έχει συμβεί από την αρχή αυτού του project είναι αυτά εδώ τα έξι συγκλονιστικά έργα. Είναι οι δημιουργίες 20 παιδιών ηλικίας 5 και 6 ετών, που με την εξαιρετική καθοδήγηση και αρωγή της νηπιαγωγού τους, Ειρήνης Ασβεστά, θέλησαν να εκφραστούν χρησιμοποιώντας τα playmobil τους και να μιλήσουν για το προσφυγικό έτσι όπως το βλέπουν μέσα από τα αθώα μάτια τους.

Το αποτέλεσμα είναι απίστευτο, καθηλωτικό και αφοπλιστικό. Η δε αλήθεια τους μοναδική και αποστομωτική. Οι τίτλοι είναι αυτοί που έδωσαν τα ίδια τα παιδιά και ακόμα κι αυτοί σε αφήνουν άναυδο. Όπως σε κάνουν και να ελπίζεις για το μέλλον αυτού του κόσμου.




Πάικο

  Το δάσος είναι ένα φυσικό αγαθό με πολύπλευρη σημασία και ανυπολόγιστη αξία για την ζωή, για τον άνθρωπο. Ένας ανανεώσιμος φυσικός πόρος με τεράστιες ανεξάντλητες δυνατότητες για την οικονομική, περιβαλλοντική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη ενός τόπου, για τη δημιουργία καλυτέρων συνθηκών ζωής.

Το δάσος με τις διάφορες λειτουργίες του:

  • Δημιουργεί υγιεινές συνθήκες εργασίας και διαβίωσης.
  • Προσφέρει ευκαιρίες απασχόλησης, δημιουργίας, άθλησης, ψυχαγωγίας.
  • Εμποδίζει τη δημιουργία χειμάρρων και πλημμύρων.
  • Βοηθά στη διατήρηση της βιολογικής ισορροπίας στη φύση.
  • Εξασφαλίζει κατάλληλες συνθήκες διατήρησης πλούσιας χλωρίδας και πανίδας.
  • Προσφέρει πολύτιμα προϊόντα (ξύλο κλπ.) για τη ζωή και την πρόοδο.
  • Συμβάλλει στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη.



Αναλυτικότερα στο TVXS.



  «Η προσβολή σας κατατρέχει. Η περιφρόνηση σας χαρακτηρίζει. Το πόσο άθικτοι μείνατε μετά το θάνατο τόσων παιδιών, μετά την απελπισία τόσων γονιών, μετά την πείνα ενός λαού είναι η απόδειξη του πόσο γρήγορα ξεχνάτε. Και πόσο γρήγορα επαναλαμβάνεται η ιστορία σας. Η ρόδα γυρίζει αιώνια - η προσφυγιά είναι πανανθρώπινη διαδρομή. Πανανθρώπινη αλήθεια, και δε ζητάει τη σύμφωνη γνώμη σας». [ Έφη Παρασκευοπούλου ]



  Το Ροποτό Τρικάλων κάποτε ήταν γεμάτο ζωή, πλέον στέκει ερειπωμένο και ερημωμένο. Από το 2012 μετά από μια καθίζηση, έχει μετατραπεί σε χωριό-φάντασμα καθώς μέρα με τη μέρα το καταπίνει η γη. Με τον τίτλο, «Ροποτό: Η πόλη φάντασμα της Ελλάδας που βουλιάζει», το Greek Reporter γυρίζει όποιους δρόμους απέμειναν μαζί με τον πρόεδρο του συμβουλίου του χωριού που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αυτό. Το 12 λεπτών ντοκιμαντέρ εξηγήσει πως ακριβώς συνέβη η καθίζηση. Το 2012, συντρίμμια είχαν απομείνει σε περισσότερα από 50 σπίτια στο χωριό, αριθμός που με τα χρόνια μεγάλωσε. [ Transit TV ]

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood